เซินถูซงในฐานะประมุขตระกูลเซินถู บัดนี้โกรธเคืองจนขายหน้า "แกบังอาจ! ตระกูลเซินถูของข้า แกมามีสิทธิ์ดูหมิ่นเช่นนี้หรือ!"
"ทำไมจะไม่ได้ล่ะ สกุลสันโดษก็เก่งมากรึ ฉันไม่เห็นจะรู้สึกเลย"
ตี้หลงเซวียนกล่าวเสียงเย็นเยือก
ศึกใหญ่ที่เดิมทีจบลงแล้ว กลับพลันคุกรุ่นขึ้นอีกครา!
ณ ที่นั้น ผู้ฝึกยุทธนับพันที่มุงดูอย่างไม่เกรงว่าฟ้าดินจะวุ่นวาย เมื่อเห็นดังนั้น ไม่รู้ใครเริ่มปรบมือก่อน แล้วก็กลายเป็นเสียงปรบมือดังกึกก้องดุจฟ้าคำราม
สกุลสันโดษในฐานะขุมกำลังยุทธ์ที่แท้จริงภายในเขตแดนตงฮั่น แม้จะซ่อนตัวอยู่ท่ามกลางราษฎร แต่กลับบีบรีดผลประโยชน์จากทุกสิ่ง ทั้งขุมกำลังยุทธ์หลากหลาย ไปจนถึงสกุลนักบำเพ็ญเพียร
พูดได้ว่า สกุลสันโดษนั้นคล้ายแมงป่องยักษ์ที่แฝงกายในหมู่ชน
มิเพียงทรงพลัง แต่ยังโหดเหี้ยม!
ดำรงชีวิตอยู่ได้ด้วยการสูบกินผลประโยชน์จากโลกยุทธภพ
ลูกหลานของทุกสกุลสันโดษล้วนหยิ่งยโสโอหังอย่างผิดธรรมดา ดุดัน เพราะดูถูกองค์กรยุทธ์และสกุลนักบำเพ็ญเพียรในหมู่ประชาตั้งแต่แรก
และในยามนี้ คำพูดของตี้หลงเซวียน ก็ได้ช่วยด่าทอสกุลสันโดษแทนผู้ฝึกยุทธ์ทั้งปวงอย่างถึงใจ
เบื้องหลัง ยอดฝีมือแห่งสำนักตี้ หลั่งไหลเข้ามา และเข้าล้อมยอดเขานี้ไว้อย่างรวดเร็ว กักขังคนแห่งตระกูลเซินถูทั้งหมดไว้บนยอดเขา!
ถึงตอนนี้ โทสะของเซินถูซงถูกจุดชนวนเต็มที่แล้ว ปะทุพวยพุ่ง!
หากมิอาจปราบตี้หลงเซวียนได้ ศักดิ์ศรีของตระกูลเซินถูก็จะพังพินาศสิ้น
เพราะอย่างไรเซินถูไท่อีก็ตายไปแล้ว เซินถูอู่จี๋ก็ยังต้องทนทุกข์ทรมานจากพลังคลั่งของตี้หลงเซวียนนับแต่นั้นมา
"ดี งั้นข้าจะให้เจ้าสมใจ วันนี้เจ้าต้องตาย!!"