เพียงสามลมหายใจ ตี้หลงเซวียนก็ถูกม้าคลั่งรัดพันไว้ เงาหมัดวายุอัสนีบาตทลายลงมาปกคลุม เบื้องหลังคือกรงเล็บเหยี่ยวอันแหลมคมที่ปกคลุมทั่วฟ้า!
ผู้ฝึกยุทธ์ที่ล้อมวงดูอยู่ทั้งหมด ล้วนเกร็งประสาทแน่น!
ไม่มีใครรู้เลยว่าจะเกิดอะไรขึ้นต่อไป
การปะทะสังหารครั้งนี้ เทียบกับคราวที่ปะทะกับเซินถูอู่จี๋แล้วโหดเหี้ยมนองเลือดยิ่งกว่า!
ไม่ใช่แค่จำนวนคนมากกว่า ระดับพลังก็แข็งแกร่งขึ้นด้วย
ทว่าในที่เกิดเหตุกลับไม่มีคนใกล้ชิดของตี้หลงเซวียนปรากฏตัว เช่นคนอย่างหลิ่วเจียงเสวี่ยและหนิงเทียนฉี ล้วนถูกเขาสั่งเด็ดขาดให้รั้งอยู่ที่เมืองจางไถ
เพราะเขารู้ดีว่าในวันนี้และอีกหลายวันต่อจากนี้ เกรงว่าจะเป็นช่วงเวลาที่เขาลงมือสังหารอย่างบ้าคลั่งที่สุด
เพราะเขาจะไม่เปิดโอกาสให้ศัตรูได้หายใจแม้แต่น้อย จะสังหารก็ต้องสังหารให้ศัตรูทุกคนแตกกระเจิงเสียขวัญ ต่อจากนี้ไม่กล้าล่วงเกินอีก!
สามลมหายใจถัดมา ตี้หลงเซวียนทานรับกรงเล็บเหยี่ยวที่ปกคลุมฟ้าไว้อย่างทรหด หมัดเดียวกระแทกมือวายุอัสนีซุนเจิ้งจงระเบิดเป็นฝนโลหิต!
ลมหายใจที่ห้า เขาหมุนกายจ้องมองเทพกรงเล็บเหยี่ยวหลี่เทียนเสียงที่กำลังตื่นตระหนก ฝ่ามือเดียวผ่าลงกลางอากาศ ดุจดังขุนเขาไท่ซานกดทับ ศีรษะหลี่เทียนเสียงแตกละเอียด ถูกอัดกระแทกทะลวงเข้าไปในอก สิ้นชีพไร้เศียร!
ลมหายใจที่เก้า ตี้หลงเซวียนกลับกลายเป็นร่างเงาสิบสาย ณ จุดเดิม!
ร่างเงาสิบสายเร็วยิ่งกว่า ตรงเข้าล้อมม้าทมิฬจางเป๋ยไห่ไว้ หมัดเดียวทะลวงกลางอก ระเบิดเป็นฝนโลหิต!
ปรมาจารย์ยุทธ์เซียนซือหม่ากู่ซิน หลังจากเห็นทั้งหมดนี้ด้วยตาตนเอง ก็แผดเสียงคำรามด้วยความโศกสลด รูขุมขนทั่วร่างซึมไอเลือด บีบเค้นพลังทั้งหมดออกมาจนหยดสุดท้าย!
จากนั้นเขาก็ชูมือขึ้น ก้อนแสงสีทองนั้นแปรเปลี่ยนเป็นรอยฝ่ามือมหึมา ในมือของเขาพุ่งทะลวงกลางอากาศเข้าใส่ตี้หลงเซวียน!