ในห้องมืดสนิท จือจือไม่กล้าเข้าไปจริง ๆ
ถ้าเข้าไปแล้วตกอยู่ในอันตราย องครักษ์ก็ไม่รู้ ต่อให้รู้ขึ้นมา จะช่วยนางทันหรือเปล่าก็ยังไม่แน่
“ข้าเป็นผู้หญิงคนหนึ่ง จะเข้าไปในห้องของบุรุษอย่างท่านได้อย่างไร? ท่านคิดจะทำลายชื่อเสียงข้าหรือ? ถึงสามีข้าจะตายไปแล้ว แต่ข้าก็ไม่มีวันทำเรื่องที่ผิดต่อเขา!”
หลี่คนขายเนื้อ: “……”
“สามีข้าเพิ่งตาย บ้านนี้ก็เหลือทายาทชายเพียงคนเดียว หากหาเขากลับมาไม่ได้ สามีข้าคงตายตาไม่หลับแน่ ข้าขอร้องล่ะ คืนลูกให้ข้าเถอะ พวกท่านซื้อเขามาเท่าไร ข้าจะจ่ายคืนเป็นสองเท่า ได้ไหม?” จือจือปรับน้ำเสียงให้อ่อนลง ลองดูว่าจะใช้เงินซื้อเสี่ยวเป่ากลับมาได้หรือไม่
ซื้อเด็กมาก็เพื่อเงินไม่ใช่หรือ?
นางไม่เชื่อหรอกว่ามีคนเสนอราคาสูงแล้วจะไม่มีใครหวั่นไหว
แต่เห็นได้ชัดว่ากลนี้ใช้ไม่ได้ผล หลี่คนขายเนื้อไม่หวั่นไหวเลยสักนิด “ข้าจะพูดเป็นครั้งสุดท้าย ที่นี่ไม่มีลูกของเจ้า!”
จือจือรู้สึกว่าท่าไม่ดีแล้ว
ไม่ต้องออกไปไหนก็ได้เงินเพิ่มเป็นเท่าตัว ยังไม่เอาอีกหรือ? หรือว่าพวกเขาซื้อเด็กมาไม่ได้ทำเพื่อเงิน!
นางเลิกเสียเวลาอีกต่อไป
ในช่วงเวลาตั้งแต่เปิดประตูเมื่อครู่ นางยืนยันได้แล้วว่าในห้องไม่มีคนอื่น
มีแค่คนขายเนื้อกับคนที่ซ่อนอยู่ตรงปากทาง รวมแล้วมีเพียงสองคน
นางยังมีโอกาสชนะ!
นางซ่อนมือไว้ด้านหลัง ถือกริชเล่มหนึ่งไว้ ก่อนจะจู่โจมแทงต้นขาของหลี่คนขายเนื้อที่ไม่ทันระวัง แล้วตะโกนเสียงดัง “รีบมาช่วยข้า!”