เจียงซูหลิงเบือนหน้าหนีด้วยความรังเกียจ แล้วถอยหลังไปหนึ่งก้าว
พอหญิงชราหวังเห็นเช่นนั้น ก็รีบขวางอยู่ตรงหน้า จ้องหลิวฉือเขม็ง
การกระทำนี้ย่อมทำให้หลิวฉือเดือดดาล เขาตวาดว่า “แกนี่มันแก่แล้วไม่เจียมตัว! มาถึงถิ่นของข้าแล้วยังคิดจะขัดขวางเรื่องดี ๆ ของข้าอีกหรือ ข้าว่าแกคงเบื่อชีวิตแล้วสินะ!”
เขายกดาบขึ้นฟันไหล่หญิงชราหวังอย่างไร้ความปรานี
ท่าทางคล่องแคล่วราวกับไม่ใช่มือใหม่
เขาไม่ใช่โจรเร่ร่อน!
มีโอกาสสูงว่าเป็นโจรภูเขาตัวจริง!
เมื่อจือจือเห็นว่าหญิงชราหวังกำลังจะเสียเปรียบ ก็คิดหาทางช่วยให้รอดพ้นจากอันตราย
แต่ทางด้านเจียงซูหลิงกลับมองดูอย่างสงบนิ่ง แววตาไม่มีความกังวลแม้แต่น้อย?
วินาทีถัดมา จือจือก็เห็นหญิงชราหวังเอียงตัวหลบไปด้านข้างเล็กน้อย หลบคมดาบที่เกือบปลิดชีพได้แล้วก็ดึงเส้นใยเส้นเล็กยาวออกมาจากแขนเสื้อ พันคอหลิวฉือไว้แน่น ก่อนจะกระชากสุดแรง
หลิวฉือไม่ทันตั้งตัว ถูกอีกฝ่ายควบคุมไว้ได้ในกระบวนท่าเดียว ความรู้สึกเหมือนกำลังขาดอากาศหายใจทำให้เขาหวาดกลัวขึ้นมาทันที
เขาอยากตะโกน แต่ถูกบีบคอจนส่งเสียงไม่ออก
หญิงชราหวังเคลื่อนไหวอย่างคล่องแคล่ว ใช้เข่าดันหลังหลิวฉือไว้ น้ำเสียงเย็นเยียบว่า “เจ้าคิดหมายปองคนที่ไม่ควรคิดหมายปอง!”
โอ้โห! เท่สุด ๆ ไปเลยไม่ใช่เหรอ?
นึกว่าหญิงชราหวังเป็นแค่หญิงรับใช้ธรรมดา ไม่คิดเลยว่าจะมีวรยุทธ์ด้วย?
จือจือแทบอยากกลายเป็นแฟนคลับตัวน้อยของหญิงชราหวังแล้ว
“เจ้า...เจ้ากล้าดีอย่างไร รีบปล่อยพี่รองของพวกเราเดี๋ยวนี้ ไม่อย่างนั้นเจ้าตายแน่!” โจรภูเขาคนหนึ่งเห็นหลิวฉือถูกจับเป็นตัวประกัน ก็กลัวจนไม่กล้าเข้าไปใกล้