นอกห้องข้าง เฒ่าจางนอนหมดสติอยู่บนพื้นอีกครั้ง หางตายังมีน้ำตาหยดหนึ่งไหลลงมาอย่างน่าเวทนา
แม้แต่ละครเศร้ายังดูน่าสงสารไม่เท่านางเลย จริง ๆ นะ
ประตูห้องข้างเปิดอ้าอยู่ ภายในห้อง บนเตียงเตาขนาดใหญ่มีหญิงสาวเปลือยกายอยู่คนหนึ่ง นางคือจางเสี่ยวชุ่ย
ใบหน้าของนางแดงก่ำ มุมปากประดับรอยยิ้มประหลาดจาง ๆ ดูราวกับพึงพอใจและมีความสุขอย่างยิ่ง
ดวงตาทั้งสองเบิกกว้าง จับจ้องนิ่งอยู่ตรงหน้าต่าง
นางตายแล้ว!
ทุกคนที่อยู่ในเหตุการณ์ต่างดูออก
ยายจางเองก็รู้ว่าลูกสาวตายแล้ว ถึงได้เสียขวัญจนเป็นลมหมดสติไปเช่นนี้
เฒ่าจางเบือนหน้าหนี ในดวงตาไม่มีความเวทนา มีเพียงความรังเกียจ
ตายก็ตายไปสิ ทำไมต้องตายอย่างไม่สมเกียรติด้วย?
เขาเตะจางเหล่าใหญ่ไปทีหนึ่ง
จางเหล่าใหญ่ทำได้เพียงผลักภรรยาของตัวเอง แล้วหยิบเสื้อผ้าตัวหนึ่งยัดใส่มือนาง “เจ้าไป!”
สะใภ้ใหญ่สะดุ้งด้วยความกลัว
นางกลัวมาก!
แต่จะให้สามีของนางไปจัดการก็ดูไม่เหมาะนัก
นางจึงได้แต่กัดฟันเดินเข้าไป โยนเสื้อผ้าในมือคลุมร่างน้องสามีตามอำเภอใจ “น้องสามีอย่าถือโทษเลยนะ ข้าแค่อยากให้เจ้าจากไปอย่างสมเกียรติสักหน่อย...”
นางพึมพำไม่หยุด กลัวว่าน้องสามีจะมาตามเอาเรื่องตน
เมื่อปกปิดร่างกายให้เรียบร้อยแล้ว เฒ่าจางจึงเริ่มร้องโวยวาย “ใครกัน? ใครทำร้ายลูกสาวผู้น่าสงสารและว่านอนสอนง่ายของข้า?”
สุดท้ายสายตาของเขาก็หยุดอยู่ที่จือจือ ซึ่งกำลังจ้องมองจางเสี่ยวชุ่ย “ใช่เจ้าหรือเปล่า? ต้องเป็นเจ้าที่ฆ่าลูกสาวข้าแน่!”