จือจือขมวดคิ้ว
พวกโจรรู้เรื่องพวกนางล่วงหน้า แสดงว่ามีคนทรยศขายพวกนาง
คนที่รู้จักพวกนางมีเพียงคนในหมู่บ้านตระกูลจาง
หรือว่าคนในหมู่บ้านตระกูลจางจะเกิดเรื่องขึ้นแล้ว?
เจียงซูหลิงเองก็สังเกตเห็นความผิดปกติ จึงเตือนจือจือว่า “คนในหมู่บ้านตระกูลจางคงเกิดเรื่องขึ้นแล้ว!”
จือจือพยักหน้า “ไม่ใช่แค่เกิดเรื่อง ยังมีคนขายพวกเราด้วย! หึ! ต้องเป็นไอ้พวกบ้านจางนั่นแน่ ไม่ผิดตัวหรอก!”
ให้ตายเถอะ พวกนั้นมันไม่ใช่คน!
ไม่ว่ายังไง ต้าฮวากับเสี่ยวเป่าก็เป็นหลานแท้ ๆ ของพวกบ้านจาง พวกนั้นไม่คิดถึงสายสัมพันธ์ในครอบครัวสักนิด ถึงกับจะทำร้ายพวกเด็ก ๆ ให้ตายเลยหรือ!
จางเหล่าสี่ใช้ชีวิตอยู่ในบ้านนี้ยังไงกัน ถึงได้ลงเอยสภาพแบบนี้ แม้แต่ลูกชายลูกสาวก็ยังพลอยถูกเกลียดไปด้วย!
“ต่อให้เสือร้ายก็ยังไม่กินลูกตัวเอง! คนบ้านจางไม่เห็นแก่ต้าฮวาก็ช่าง อย่างน้อยก็น่าจะคิดถึงเสี่ยวเป่าบ้างสิ พวกเขาทำเรื่องแบบนี้ลงได้ยังไง?” เจียงซูหลิงเองก็รู้สึกเหลือเชื่อ
ไม่ใช่ว่านางเห็นลูกชายสำคัญกว่าลูกสาว เพียงแต่นางรู้ว่าหลายครอบครัวให้ความสำคัญกับการสืบทอดวงศ์ตระกูล และรักลูกชายกับหลานชายมากเป็นพิเศษ
“ถึงขั้นคิดจะขายเสี่ยวเป่ากับต้าฮวา แล้วจะมีเรื่องอะไรที่พวกนั้นทำไม่ได้อีก?” ตอนนี้จือจืออยากสั่งสอนพวกสัตว์เดรัจฉานหน้าด้านไร้ยางอายบ้านนั้นให้สาสม
“หุบปากให้หมด! ที่นี่ไม่ใช่ปากหมู่บ้านให้พวกปากมากอย่างพวกเจ้ามานั่งซุบซิบนินทากัน!” พวกโจรฟังไม่ชัดว่าทั้งสองพูดอะไรกัน แต่ได้ยินเสียงแว่ว ๆ จึงขัดจังหวะพวกนาง