จือจือทำหน้าขุ่นเคือง “สามีข้าตายไปแล้ว พวกตระกูลจางยังจะรังแกแม่ม่ายลูกกำพร้าอย่างพวกเราอีกหรือ ถึงกับขายเลือดเนื้อเชื้อไขของตระกูลจางเองด้วย! ทั่วหล้านี้ข้ายังไม่เคยเห็นคนตระกูลไหนไร้ยางอายเท่าพวกเจ้าเลย!
ตอนนี้ข้าไม่เหลืออะไรแล้ว ต้องการแค่เงิน 8 ตำลึงที่ได้จากการขายลูกชายข้า ถ้าไม่ให้ ข้าจะไปแขวนคอตายหน้าบ้านท่านลุงหัวหน้าหมู่บ้านเดี๋ยวนี้!”
หัวหน้าหมู่บ้าน: เกี่ยวอะไรกับข้าด้วยล่ะ?
พอจางเหล่าอู่เห็นนางทำท่าอย่างนี้ ก็ชักไม่แน่ใจว่าเงิน 8 ตำลึงที่ซ่อนไว้กับตัวเขาถูกนางขโมยไปจริงหรือไม่ เขาจึงขู่เสียงเหี้ยมว่า “ต่อให้เจ้าตาย ก็ต้องเอาเงิน 8 ตำลึงที่ขโมยข้าไปคืนมา ไม่อย่างนั้น...ข้าจะขายต้าฮวากับพวกนางทุกคนในบ้านเจ้า!”
“ขายเสี่ยวเป่าลูกชายข้าไปแล้วยังไม่พอ ตอนนี้ยังคิดจะขายต้าฮวากับลูกสาวข้าอีกหรือ? เจ้ายังเป็นคนอยู่ไหม? ทุกคนมาดูเร็วเข้า...ตระกูลจางไม่เห็นคนเป็นคน เมื่อวานขายเสี่ยวเป่าลูกชายข้าไปแล้ว ยังคิดจะขายลูกสาวทั้ง 5 คนของข้าแต่ขายไม่สำเร็จ วันนี้ยังจะมาหาเรื่องพวกนางอีกหรือ?
ทุกคนมาดูกันเร็ว ตระกูลจางไม่เห็นพวกเราเป็นคน นี่มันบีบให้แม่ลูกอย่างพวกเราตายชัด ๆ...”
ตอนนี้มีคนมารวมตัวกันสิบกว่ายี่สิบคนแล้ว พอเห็นจางเหล่าอู่เดินหน้าตาถมึงทึงมาทางนี้ ทุกคนก็พากันมาดูเรื่องสนุก
“เมื่อวานจางเหล่าอู่ขายเสี่ยวเป่าลูกชายข้าไปในราคา 10 ตำลึง แต่กลับหลอกข้าว่าได้เงินมาแค่ 2 ตำลึง เขาฮุบเงินไปตั้ง 8 ตำลึง แล้วยังวิ่งมาฟ้องกลับหาว่าข้าขโมยเงินเขาอีกหรือ?