“เปียนหยางแตกแล้ว ถูกพวกซงหนูยึดไปเรียบร้อย อีกไม่เกินสามถึงห้าวันก็คงบุกมาถึงที่นี่! ได้ยินมาว่านายอำเภอรู้ข่าวแล้ว เลยส่งคนในครอบครัวออกจากเมืองไป เขาเองก็คงหนีไปภายในวันสองวันนี้
พอถึงตอนนั้น ในเมืองอำเภอต้องวุ่นวายแน่ ถึงเราจะอยู่ในหมู่บ้าน แต่ก็คงโดนลูกหลงไปด้วย!” ที่เจียงซูหลิงเล่าให้จือจือฟังมากมายขนาดนี้ ก็เพราะได้พบปะกันเมื่อวาน
นางรู้สึกว่าจือจือรับมือเรื่องต่าง ๆ ได้อย่างไม่ตื่นตระหนก ทั้งนิสัยก็ไม่ได้ขี้ขลาดอ่อนแออย่างที่คนลือกัน
ยิ่งไปกว่านั้น สัญชาตญาณของนางบอกว่าจือจือเป็นคนที่คบหาได้
นางจึงมาบอกกล่าวเตือนอีกฝ่าย
จือจือฟังมาถึงตรงนี้ก็เข้าใจทุกอย่างแล้ว
ครั้งนี้จำเป็นต้องหนีภัย
ด่านชายแดนพ่ายแพ้ ขุนนางในเมืองรอบข้างกลับไม่ทำอะไร พอเกิดเรื่องก็คิดแต่จะหนีเอาตัวรอดก่อน
ชาวบ้านไม่มีทางเลือกอื่น นอกจากหนีภัย
“ถ้าอย่างนั้น ท่านน้าเจียงวางแผนไว้อย่างไรหรือ?” จือจือดูออกว่าเจียงซูหลิงไม่ใช่คนธรรมดา หากอยากไป ก็คงไปได้ทุกเมื่อ ไม่จำเป็นต้องร่วมขบวนหนีภัยเลย
“ตอนนี้มีขบวนหนีภัยอยู่ทุกหนแห่ง จะไปคนเดียวคงไม่เหมาะ มีโอกาสถูกคนจับตาได้ง่าย ข้าคิดว่าจะไปกับหัวหน้าหมู่บ้าน แต่...ก่อนหน้านั้นต้องเตรียมตัวให้พร้อมเสียก่อน”
เรื่องนี้ทำให้จือจือแปลกใจอยู่บ้าง
บ้านเจียงซูหลิงมีรถม้า ทั้งยังมีองครักษ์อย่างน้อยสองคนกับหญิงรับใช้สองคน
ตามหลักแล้ว หากรีบออกเดินทาง ก็น่าจะไม่เกิดเรื่องไม่คาดฝันระหว่างทาง
หรือว่าเป็นเพราะชายชุดดำกลุ่มนั้นเมื่อวาน?
จือจือไม่ใช่คนชอบยุ่งเรื่องของคนอื่น “ถ้าอย่างนั้นเราก็เตรียมตัวไว้ก่อน ต่อให้จำเป็นต้องหนีภัยจริง ๆ จะได้ไม่ลนลาน ท่านน้าเจียง วันนี้ข้าจะเข้าเมืองอำเภออีกรอบ ไปหาซื้อของมาเพิ่ม ท่านช่วยดูต้าฮวากับพวกเขาให้ข้าอีกหน่อยได้ไหม ข้าไม่ไว้ใจคนตระกูลจางเลย!”