ต้วนฉุนจิ่นจ้องภาพจากกล้องวงจรปิดอยู่นานหนึ่งชั่วโมงครึ่ง
หนึ่งชั่วโมงครึ่งที่ไร้ความหมายโดยสิ้นเชิง
บนหน้าจอ จางซีนอนตะแคงอยู่บนพรม ศีรษะหนุนหลังโดเบอร์แมน หายใจสม่ำเสมอ
ส่วนข้างกายเธอ คุณชายน้อยวัยแปดขวบแห่งตระกูลต้วน ผู้มีภาวะออทิซึมรุนแรงมาตั้งแต่เด็กอย่างต้วนอวี่ กลับหลับตาอยู่เช่นกัน มือทั้งสองยังวางประสานกันบนหน้าท้องอย่างเป็นระเบียบ ทว่าหน้าอกกลับขยับขึ้นลงช้า ๆ อย่างสม่ำเสมอ
เขาหลับไปแล้ว
ในช่วงบ่ายที่ยังต่อจิ๊กซอว์สีดำไม่เสร็จ และไม่มีตัวยาช่วย ต้วนอวี่กลับหลับไปข้างหญิงแปลกหน้าที่เพิ่งรู้จักกันไม่ถึงสามชั่วโมง
แววตาดำสนิทของต้วนฉุนจิ่นพลันไหววูบด้วยอารมณ์บางอย่างที่ยากจะบรรยาย
แปดปี ตระกูลต้วนใช้เวลาถึงแปดปี เชิญผู้เชี่ยวชาญด้านจิตวิทยาและพฤติกรรมศาสตร์ระดับแนวหน้าจากทั่วโลกมาพยายามแก้ไขอาการคลุ้มคลั่งและแนวโน้มทำร้ายตัวเองของต้วนอวี่ แต่สุดท้ายก็ทำได้เพียงอาศัยสุนัขดุร้ายตัวนั้นกับจิ๊กซอว์ที่ต่อกันไม่รู้จบ ประคองให้เขาสงบลงอย่างยากลำบาก
แต่จางซีใช้เพียงคำพูดสองประโยค แถมยังผลักจิ๊กซอว์ที่เขาต่อมาสามเดือนกระจายไปทั้งแผง
ทั้งสองคนหลับกันหมดแล้ว
หมาก็หลับด้วย
เจ้าพวกโง่สามตัว
ต้วนฉุนจิ่นยกแก้วน้ำเย็นใบที่สี่ขึ้นดื่ม น้ำไหลผ่านลำคอขณะลูกกระเดือกขยับ เขาใช้ความเย็นกระตุ้นตัวเองให้ยังคงตื่นอยู่ได้ในเวลาตีสามกว่า
เขากำลังรออะไรอยู่กันแน่?
ไม่รู้สิ
บางทีอาจกำลังรอให้จางซีตื่น แล้วฉวยโอกาสตอนต้วนอวี่ยังหลับ แอบค้นหาอะไรบางอย่าง หรืออาจกำลังรอให้เธอเผยพิรุธ เพื่อพิสูจน์ว่าเธอเข้าใกล้ต้วนอวี่เพราะเป็นหมากที่คุณลุงใหญ่จัดวางไว้จริง ๆ
แต่สุดท้ายก็ไม่มีอะไรเกิดขึ้น
เธอหลับสนิทยิ่งกว่าต้วนอวี่เสียอีก ระหว่างนั้นพลิกตัวสามครั้ง ตอนพลิกครั้งที่สอง ศีรษะไถลจากหลังโดเบอร์แมน ใบหน้าทั้งหน้าจมลงบนพรม ปากเผยอนิด ๆ น้ำลายซึมเปียกเป็นวงคล้ำเล็ก ๆ