จางซีปัดฝุ่นบนมือ สีหน้าสงบนิ่ง «ฟ้าถล่มหรือไง? ของพัง ๆ แค่นี้จะเอาชีวิตคุณได้หรือ?»
ต้วนอวี่ไม่พูดอะไร เพียงจ้องเศษชิ้นส่วน กล้ามเนื้อทั่วร่างสั่นระริก นี่คืออาการวิตกกังวลอย่างหนัก
จางซีหยิบเศษชิ้นหนึ่งขึ้นมา หมุนเล่นบนปลายนิ้ว «คุณเป็นเจ้าของ มันก็แค่ของเล่น สิทธิ์ในการครอบครองจิ๊กซอว์อยู่ที่คุณ คนที่ตัดสินว่ามันจะมีหน้าตาเป็นแบบไหน ไม่ใช่โรงงานที่ผลิตมัน แต่เป็นคุณ»
เธอยื่นมือไปกวาดเศษชิ้นส่วนบนพื้นให้มารวมกัน ลากไปมาอย่างตามใจ «ดูสิ นี่คือภูเขาลูกหนึ่ง»
จากนั้นก็ขยับให้เป็นแท่งยาว «นี่คือมังกรตัวหนึ่ง»
สุดท้าย เธอรื้อทุกชิ้นจนยุ่งเหยิง แล้วกองให้เป็นเนินดินเล็ก ๆ «นี่คือกองขยะ»
จางซีปัดมือ «ถ้าคุณยอมรับความไม่สมบูรณ์แบบได้ ก็จะไม่ถูกสิ่งของควบคุม คุณจ่ายเงินซื้อมันมาเพื่อให้ตัวเองมีความสุข ถ้าต่อมันแล้วไม่มีความสุข ก็เป็นปัญหาของมัน มันไม่ทำหน้าที่ของตัวเอง ไม่ใช่ความผิดของคุณ»
ต้วนอวี่นิ่งค้างอยู่กับที่
ตลอด 8 ปีที่ผ่านมา สิ่งที่เขาได้รับการสั่งสอนคือความแม่นยำอย่างเด็ดขาดและการเชื่อฟังอย่างไม่มีข้อแม้ ไม่เคยมีใครบอกเขาว่ากฎเกณฑ์ก็ผิดได้
จางซีหาวหวอดจนหางตาเอ่อด้วยน้ำตาจากปฏิกิริยาของร่างกาย «คิดไม่ออกเหรอ?»
ต้วนอวี่ลังเลอยู่สองวินาที ก่อนจะส่ายหน้าอย่างเชื่องช้าเหลือเกิน
เธอยื่นมือออกไป ปัดพื้นที่ว่างกว้าง ๆ ข้างตัวออกทันที
ขนสุนัขกับจิ๊กซอว์ที่กระจัดกระจายอยู่สองสามชิ้นถูกเธอผลักไปด้านข้างอย่างไม่ปรานี แล้วก็เอนตัวลงนอนบนพื้นอย่างเป็นธรรมชาติ ประสานมือหนุนไว้หลังศีรษะ «คิดไม่ออกก็ไม่ต้องคิดแล้ว นอนลง หลับสักตื่น พอตื่นมา จิ๊กซอว์บ้า ๆ นี่อาจรู้ตัวว่าทำผิด แล้วต่อจนเสร็จเองก็ได้»
ต่อมาเธอหาวอีกครั้ง มองคุณชายตัวน้อยที่ยังนั่งนิ่งตาค้าง แล้วดันตัวลุกขึ้นมานิดหน่อย ตบพรมที่ปัดกวาดไว้ «ไม่อยากนอนเหรอ?»