สายโทรศัพท์ถูกตัดไปแล้ว เสียงสัญญาณสายไม่ว่างดังสะท้อนอยู่ในอาคารฝั่งตะวันตกอันเงียบงัน
ต้วนอวี่ถือหูโทรศัพท์ไว้ เส้นเลือดสีเขียวจาง ๆ บนหลังมือปูดขึ้นมาไม่จางหาย ผ่านไปหลายวินาที เขาจึงวางหูโทรศัพท์กลับเข้าที่
กระดาษโน้ตสีชมพูที่มีลายมือเขียนอยู่ถูกกำไว้ในฝ่ามือซ้าย ขอบกระดาษชื้นเหงื่อจนเปียกนิ่ม
เขาหันหลัง เดินไปยังประตูกันเสียงบานหนาหนัก
ด้านนอกประตู พ่อบ้านหลินแนบหลังกับผนัง ฝ่ามือชุ่มไปด้วยเหงื่อเย็น เจ้าหน้าที่ดูแลผู้ป่วยสี่คนจากทีมแพทย์ถือกล่องยากล่อมประสาท ยืนรออยู่ห่างออกไปสามเมตร เตรียมพร้อมเต็มที่
เสียงเคาะเบา ๆ ดังขึ้นสองครั้งจากด้านในประตู
แผ่นหลังพ่อบ้านหลินแข็งเกร็ง เขากดปุ่มสนทนาบนอุปกรณ์สื่อสาร «คุณชายเล็ก?»
เสียงเด็กชายดังมาจากในห้องอย่างราบเรียบ «โดราเอมอน โดรายากิ»
พ่อบ้านหลินชะงัก เขาดูแลต้วนอวี่มาห้าปี ตลอดห้าปีที่ผ่านมา คำศัพท์ในคลังของคุณชายเล็กมีเพียง «จิ๊กซอว์» «พี่ชาย» และ «หมา» เท่านั้น
«คุณชายเล็กถามถึงอะไรหรือครับ?»
«โดราเอมอน โดรายากิ» ต้วนอวี่พูดซ้ำอีกครั้ง น้ำเสียงยังคงเชื่องช้า
พ่อบ้านหลินเช็ดเหงื่อบนหน้าผาก «เป็นตัวเอกในการ์ตูนญี่ปุ่นเรื่องหนึ่งครับ ส่วนโดรายากิคือขนมที่ตัวเอกชอบกิน เป็นขนมหวานสอดไส้ถั่วแดง»
ด้านในประตูเงียบลง
ต้วนอวี่หันกลับ เดินไปยังกลางห้องโถง
สุนัขโดเบอร์แมนพันธุ์แท้ตัวใหญ่กำลังหมอบอยู่ข้างกำแพงกันกระแทก คางวางบนขาหน้าทั้งสองข้าง เมื่อได้ยินเสียงฝีเท้า มันก็ปรือตาขึ้นมองแวบหนึ่ง ก่อนจะหลุบลงอย่างรวดเร็ว
ต้วนอวี่นั่งลงข้างมัน เขาวางกระดาษโน้ตแผ่นนั้นแผ่ราบบนตัก แล้วใช้ปลายนิ้วค่อย ๆ ลูบรอยยับให้เรียบทีละนิด
ผ่านไปสิบนาที
ประตูกันเสียงเลื่อนเปิดออกทั้งสองฝั่ง
พ่อบ้านหลินเดินนำหน้า ด้านหลังมีบอดี้การ์ดสี่คนสวมถุงคลุมรองเท้า พวกเขาช่วยกันยกโทรทัศน์จอแอลซีดีขนาด 80 นิ้วมา ขอบทั้งสี่ด้านและขอบจอถูกหุ้มด้วยฟองน้ำความหนาแน่นสูงสีเทาอย่างมิดชิด