พ่อบ้านหลินบอกว่าเอกสารตรวจสอบประวัติถูกส่งเข้าอีเมลของเขาแล้ว
ต้วนฉุนจิ่นยังไม่ได้กดเปิด สายตายังคงจับอยู่ที่หน้าต่างข้อความของเว็บบอร์ด
เทปกาวถอนขนขาเธอ:【ฉันยังชอบเหยียบหน้าอีกด้วยนะ พี่ชายจะขัดข้องไหมถ้าต้องนอนนิ่ง ๆ?】
เหออวี่ตาไว กวาดมองประโยคครึ่งหลังจนจบ แล้วเด้งตัวลุกจากโซฟาทันที “หมาป่าชัด ๆ”
ต้วนฉุนจิ่นเงยหน้าขึ้น
เหออวี่ค่อย ๆ นั่งกลับลงไป วางมือทั้งสองไว้บนเข่า สีหน้าเคร่งขรึม “ฉันยอมรับ ก่อนหน้านี้ฉันมองเธอตื้นเขินเกินไป”
ต้วนฉุนจิ่นกล่าว “นายก็ตื้นเขินมาตลอดนั่นแหละ”
“ไม่ใช่” เหออวี่จ้องหน้าจอ น้ำเสียงเจ็บปวด “เธอไม่ได้เป็นแค่นักไลฟ์หญิง แต่เป็นราชินีต่างหาก”
“ไสหัวไป”
ต้วนฉุนจิ่นคว่ำโทรศัพท์ลงบนโต๊ะ แล้วหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาแนบหูอีกครั้ง “พูดต่อ”
ปลายสายเงียบไปชั่วอึดใจ ราวกับพ่อบ้านหลินกำลังเรียบเรียงคำพูด “ข้อมูลสาธารณะของคุณหนูจางสะอาดมากครับ อายุ 19 ปี เรียนปี 2 สาขาโฆษณา โรงเรียนนานาชาติชนชั้นสูงเมืองเอ ผลการเรียนเป็นอันดับหนึ่ง ก่อนหน้านี้เรียนสาขานาฏศิลป์จนถึงปีก่อน และเคยได้รางวัลจากการแข่งขันหลายรายการ บิดาชื่อจางเจี้ยนผิง อดีตประธานบริษัทวัสดุก่อสร้างเจี้ยนผิง บริษัทล้มละลายเมื่อครึ่งปีก่อน มีหนี้สินในนามประมาณ 40 ล้าน ปัจจุบันถูกจำกัดการใช้จ่ายฟุ่มเฟือย”
ปลายนิ้วของต้วนฉุนจิ่นชะงัก
เมืองเอ โรงเรียนนานาชาติชนชั้นสูง สาขาโฆษณา
ทุกคำล้วนให้ความรู้สึกคุ้นเคยอย่างประหลาด
พ่อบ้านหลินรายงานต่อทางโทรศัพท์ “มารดาชื่อซูเหม่ยหลิง เคยทำงานฝ่ายการเงินของบริษัท พี่ชายชื่อจางเฉิน สมัยมัธยมปลายเคยเข้าร่วมการแข่งขันสารสนเทศศาสตร์ ต่อมาเรียนปริญญาโทแต่ลาออกกลางคัน และล้มเหลวกับการทำธุรกิจหลายครั้ง ส่วนคุณย่าหวงซี่เฟิ่ง...”