ต้วนฉุนจิ่นใช้นิ้วเคาะขอบแก้ว เสียงแก้วกระทบกันดังแผ่วเบา
“จะให้ฉันยืมมือถือไปล็อกอินดูไหม เผื่ออีกฝ่ายส่งรูปเด็ด ๆ มาให้เธอล่ะ?”
“ไม่จำเป็น”
“แน่ใจนะ?” เหออวี่ขยิบตายักคิ้ว “คราวก่อนเธอส่งลิงก์ไลฟ์มา นายยังไม่ดูเลย ถ้าคราวนี้ส่งอะไรเร้าใจกว่านั้นมา...”
ต้วนฉุนจิ่นหันไปมอง “นายสนใจเธอมากเหรอ?”
เหออวี่นั่งตัวตรงอย่างระแวดระวัง “ไม่จริงมั้ง นายหึงเหรอ?”
ต้วนฉุนจิ่นตอบด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย “ฉันแค่สงสัยว่าทำไมผู้ใหญ่คนหนึ่งถึงเกิดแรงกระตุ้นในการสืบพันธุ์กับคนในโลกออนไลน์ได้”
“แรงกระตุ้นในการสืบพันธุ์?” เหออวี่อึ้ง “นายคิดว่าความรักที่มองไม่เห็น คลุมเครือแบบนั้น ถึงจะเป็นการประสานใจถึงใจกันเหรอ?”
“ฉันไม่คบใคร”
“นายไม่คบหรอก นายแค่อยากผ่าหัวใจคนอื่น” เหออวี่หัวเราะออกมาก่อน
ต้วนฉุนจิ่นไม่หัวเราะ
สายตาของเขาหยุดอยู่ที่หญิงสาวซึ่งกำลังเต้นอยู่กลางเวที
เธอทำท่าแอ่นตัวลงได้อย่างสวยงาม เส้นเอวดูงดงาม แต่แกนกลางลำตัวไม่มั่นคง ตอนลงพื้นเข่าก็สั่นเล็กน้อย
แย่มาก
วันนั้นเหออวี่บอกว่าผู้หญิงในห้องไลฟ์สามารถพับเอวได้ถึง 180 องศา สวมหน้ากากอนามัย ใส่ชุดฝึกสีดำ และเสียงเหมือนคนที่คุยกันในกระดานสนทนา
เดิมทีต้วนฉุนจิ่นไม่ได้สนใจ
แต่ตอนนี้ ในหัวกลับผุดภาพถ่ายใบหน้าครึ่งซีกที่แลบลิ้นออกมา
รวมถึงเท้าคู่หนึ่งที่ถูกรองเท้ารัดจนแดง เธอบอกว่าอยากกินพริกหวาน...
ผิวเนียนละเอียดจนมองไม่เห็นทั้งขนและรูขุมขน หลังเท้าเรียวยาว แนวกระดูกงดงามสมบูรณ์แบบ รอยแดงบวมจากสายรัดหลายเส้นกลับชวนให้รู้สึกถึงความงามอันบิดเบี้ยวที่เกิดจากการทรมาน ทำให้อยากคว้ามากุมไว้ในมือ แล้วบีบให้แหลกคามือ