คลับส่วนตัว
เหออวี่นั่งอยู่ตรงปลายโซฟาอีกด้าน เลื่อนโทรศัพท์อย่างเบื่อหน่าย
จู่ ๆ เขาก็ผุดลุกขึ้นนั่งตัวตรง ยกโทรศัพท์ขึ้นด้วยสองมือแล้วตะโกน
“เชี่ย!”
เหออวี่เด้งตัวขึ้นจากโซฟาทันที
เขาก้าวพรวดไปหาต้วนฉุนจิ่น แล้วยื่นหน้าจอโทรศัพท์ไปจ่อ
“ไลฟ์แล้ว! คนละสองหยวน เปิดไลฟ์แล้ว!” เหออวี่ตื่นเต้นจนเสียงสั่น “พี่ต้วน รีบดูเร็ว! เอวคอดขนาดนี้! ขายาวขนาดนี้! สุดยอดไปเลย!”
ต้วนฉุนจิ่นเอนตัวหลบโทรศัพท์ที่เกือบจิ้มจมูก
เดิมทีเขาไม่คิดจะสนใจความบันเทิงชั้นต่ำแบบนี้
แต่พอสายตากวาดผ่านหน้าจอ แววตาก็พลันหยุดนิ่ง
ในจอมีหญิงสาวสวมชุดฝึกสายเดี่ยวสีดำกำลังเต้นรำ เธอสวมหน้ากากสีดำปิดครึ่งหน้า เผยให้เห็นเพียงดวงตาคมกริบ
เธอไม่ได้เปิดเพลงประกอบ แต่เคลื่อนไหวไปตามจังหวะของตัวเอง ท่วงท่าฉับไว ออกแรงหนักแน่น ทุกการหมุนตัว แอ่นเอว และเตะขา ล้วนเผยให้เห็นพละกำลังแกนกลางลำตัวที่น่าทึ่ง
สายตาของต้วนฉุนจิ่นจับอยู่ที่หลังเท้าของเธอ
เท้าเปล่าของเธอเหยียบอยู่บนพื้น หลังเท้าขาวผ่องเรียวยาวมีรอยแดงจาง ๆ อยู่หลายเส้น
รอยเหล่านั้นเกิดจากการถูกสายรัดแข็ง ๆ บีบรัด
รูม่านตาของต้วนฉุนจิ่นหดเล็กลง
ภาพถ่ายระยะใกล้ของเท้าที่ “เทปกาวถอนขนขาเธอ” ส่งมาเมื่อไม่กี่วันก่อน พลันแวบขึ้นมาในหัว
แนวกระดูก สีผิว กระทั่งตำแหน่งของรอยแดงบนเท้าในภาพ ล้วนตรงกับหญิงสาวที่กำลังเต้นอยู่ในจออย่างไม่มีผิดเพี้ยน
เธอกลับใส่รองเท้าแตะที่รัดเท้าอีกแล้วหรือ?
ต้วนฉุนจิ่นคว้าโทรศัพท์จากมือเหออวี่
“เฮ้ย ทำอะไรน่ะ!” เหออวี่ประท้วง