“ไม่ใช่สิ พวก” เหออวี่หัวเราะจนตัวงอ “บัญชีมือใหม่เลเวลศูนย์ของนาย ไม่มีแม้แต่ป้ายแฟนคลับ โพสต์อะไรไปหมาก็ยังไม่อ่านเลย”
“ทำยังไงให้เธอเห็นล่ะ?” ต้วนฉุนจิ่นถาม
“เปย์สิ!” เหออวี่ทำหน้าเหมือนคนเจนสนาม พลางยื่นมือไปลากหน้าจอ “เห็นแถบของขวัญนี่ไหม? ของขวัญที่ถูกที่สุดราคา 10 สตางค์ ส่วนคาร์นิวัลที่แพงที่สุดราคาสามพันหยวน ถ้าอยากให้สตรีมเมอร์ตอบคำถาม นายก็ต้องแสดงความจริงใจให้เธอเห็น”
ต้วนฉุนจิ่นมองไอคอนของขวัญราคา 3,000 หยวน
“เชื่อไหมว่าถ้านายส่งรถสปอร์ตให้สักคัน เธอจะหยุดแล้วเรียกนายว่าพี่ทันที” เหออวี่ยุยง จากนั้นก็เกาหัวแล้วเปลี่ยนใจ “แต่ก็ไม่แน่หรอก ครั้งก่อนฉันส่งของขวัญไปแสนหยวน ยังไม่ได้แม้แต่บัญชีแชตของเธอเลย”
ต้วนฉุนจิ่นไม่พูด เขากดเข้าไปที่หน้าจอเติมเงิน สแกนลายนิ้วมือและผูกบัตรสีดำจากต่างประเทศ
“ติ๊ด”
เติมเงินสำเร็จ
ปลายนิ้วของต้วนฉุนจิ่นเลื่อนไปบนหน้าจอ ก่อนกดเปิดแถบของขวัญ
ของขวัญบนแพลตฟอร์มมีสารพัดรูปแบบ
อมยิ้ม ราคา 10 สตางค์
หัวใจดวงน้อย ราคา 20 สตางค์
คาร์นิวัล ราคา 3,000 หยวน
ต้วนฉุนจิ่นขมวดคิ้วน้อย ๆ
เหออวี่อธิบายอย่างกระตือรือร้นอยู่ข้าง ๆ “ส่งอันใหญ่ ๆ สิ ของชิ้นใหญ่มีเอฟเฟกต์เต็มจอ เธอไม่มีทางมองไม่เห็นหรอก”
ต้วนฉุนจิ่นกดเลือก “อมยิ้ม” หนึ่งชิ้น
เหออวี่: “?”
บนหน้าจอมีข้อความเด้งขึ้นมา:【ราชาพญาเขาทองส่งอมยิ้ม × 1】
บุปผาหนึ่งกิ่งในวัยสี่สิบเอ็ด:【แม่ถามว่าทำไมฉันต้องคุกเข่าดูโทรศัพท์】
เจ้าหมาน้อยวัยสิบแปด:【พี่สาว มองผมสิ มองผม! เพิ่งได้เงินเดือนมาเอง!】