จางซี: “……”
เหออวี่ที่อยู่ข้าง ๆ สูดหายใจเฮือกใหญ่ มองต้วนฉุนจิ่นด้วยสายตาราวกับกำลังมองผู้กล้าที่พร้อมตาย
พี่ชาย นายไม่กลัวตายจริง ๆ สินะ
ทางปลายสายวิดีโอ จางซีเงียบไปเต็ม ๆ สองวินาที
จากนั้นเธอก็หัวเราะ เสียงหัวเราะอ่อนโยน สุภาพ และเป็นแบบแผน “คุณท่าน รู้ไหมว่าทำไมอายุปูนนี้แล้ว ยังดูเหมือนไม่เคยมีความรักเลย?”
ต้วนฉุนจิ่น: “ฉันไม่จำเป็นต้องมี”
จางซีพยักหน้า “ใช่ คุณไม่จำเป็นจริง ๆ แค่ต้องมีกระจกสักบาน แล้วพูดกับตัวเองทุกวันว่า คนในกระจกนี่มันน่าตายจริง ๆ!”
ต้วนฉุนจิ่นไม่คิดต่อปากต่อคำกับเธอ เขาจัดวางโทรศัพท์บนโต๊ะใหม่ กล้องยังคงหันไปทางตำแหน่งต่ำกว่าคางเท่านั้น
“ฉันจะร่างสัญญาส่งให้คุณ”
เปลือกตาจางซีกระตุก เธอรู้ตัวว่าเขากำลังจะงัดไม้เด็ดออกมาแล้ว
ต้วนฉุนจิ่นพูดด้วยน้ำเสียงราบเรียบ “คุณต้องส่งข้อมูลทั้งหมดมาให้ฉัน รวมถึงแต่ไม่จำกัดเพียงบัญชีแชตที่มิจฉาชีพเคยใช้ หลักฐานการโอนเงิน บัญชีรับเงิน ข้อความเสียง รูปถ่าย ลำดับเหตุการณ์ ตลอดจนเนื้อหาการติดต่อทั้งหมดระหว่างรูมเมตของคุณกับอีกฝ่าย”
ก่อนจางซีจะทันได้พูด เขาก็ตัดทางหนีของเธอไว้ก่อนแล้ว “คุณปฏิเสธได้ และเลือกแจ้งตำรวจให้จัดการได้ แน่นอนว่าเอกสารทั้งหมดที่คุณแจ้งไว้จะถูกสำรองไว้ที่ฉันในวันถัดไป สำรองให้ฟรี ฉันไม่ต้องจ่ายเพิ่มอีกสิบล้านหยวน”
ต้วนฉุนจิ่นไม่ได้พูดเล่นกับเธอ
หลิวเหมิงไปลงบันทึกประจำวันไว้ที่สถานีตำรวจแล้ว ข้อมูลที่เขาต้องการเรียกดูได้ทุกเมื่อ แถมไม่ต้องเสียเงินด้วย
ที่ตอนนี้ยอมจ่ายเงิน ก็เพื่อใช้เหยื่อล่ออย่างเธอที่เป็นฉลามกินคนให้ติดเบ็ด ไม่ให้หลุดไปเสียก่อน จะได้ล่อคนบงการที่วางแผนอยู่เบื้องหลังออกมา