จางซีวางสายวิดีโอได้ไม่ถึงสามนาที อีเมลก็เด้งเข้ามา
【ดีส่งไฟล์มาให้หนึ่งฉบับ: สัญญาความร่วมมือ.pdf】
ชื่อไฟล์ดูปกติมาก แต่ขนาดไฟล์นี่ไม่ปกติเลย
47 หน้า
จางซีจ้องตัวเลขนั้นแล้วเงียบไปสองวินาที
เธอรู้ว่าต้วนฉุนจิ่นมีปัญหา แต่ไม่รู้ว่าเขาจะมีปัญหาถึงขั้นเขียนสัญญา 47 หน้าแล้วส่งให้คนรู้จักทางอินเทอร์เน็ตที่ร่วมงานกันชั่วคราวได้
หลิวเหมิงชะโงกหน้าจากเตียงชั้นบน “ซีซี เขาส่งอะไรมาเหรอ?”
จางซีเปิดไฟล์ “สัญญาก่อนแต่งงานของเรา”
หลิวเหมิงเกือบกลิ้งตกเตียง “หา?”
“ล้อเล่นน่ะ” จางซีเลื่อนหน้าจอลงด้วยสีหน้าเรียบเฉย “สัญญาขายตัวต่างหาก”
หน้าแรกของสัญญา
ฝ่ายที่หนึ่ง: ต้วนฉุนจิ่น
ฝ่ายที่สอง: จางซี
นิ้วของจางซีชะงัก
ต้วนฉุนจิ่น ที่แท้เขาชื่อนี้นี่เอง ชื่อฟังดูเป็นผู้เป็นคนดีเหมือนกัน
จางซีทวนชื่อนั้นในใจ แล้วแคปหน้าจอส่งให้จางเฉิน
【สกปรกจัง: พี่ ช่วยสืบคนให้หน่อย ต้วนฉุนจิ่น ผู้ชาย อายุยี่สิบกว่า ๆ ปริญญาโทคณะนิติศาสตร์จากฮาร์วาร์ด ตอนนี้อยู่ในอเมริกาเหนือ บ้านรวยมาก สภาพจิตใจไม่ค่อยปกติ】
จางเฉินตอบกลับทันที
【ผู้ประกอบการมืออาชีพ 18 ครั้ง: สภาพจิตใจไม่ปกตินี่กว้างมากนะ คนรวยส่วนใหญ่ก็มีอาการกันทั้งนั้น】
【สกปรกจัง: แบบที่อยากหั่นลิ้นฉันเอาไปให้หมากินน่ะ】
【ผู้ประกอบการมืออาชีพ 18 ครั้ง: เข้าใจแล้ว! จะประเมินในระดับอันตรายสูงสุด!】
จางซีออกจากหน้าต่างแชตแล้วอ่านสัญญาต่อ
ยิ่งอ่าน สีหน้าก็ยิ่งสงบนิ่ง
ยิ่งเธอสงบนิ่ง หลิวเหมิงก็ยิ่งกลัว “ซีซี เขาเขียนอะไรไว้?”
จางซีอ่านให้ฟัง “ฝ่ายที่สองต้องส่งเอกสารทั้งหมดอย่างครบถ้วน ตรงตามความจริง และไม่ปิดบัง ภายในเวลาที่ฝ่ายที่หนึ่งกำหนด ห้ามปกปิด ห้ามแก้ไข ห้ามลบ และห้ามเปิดเผยต่อบุคคลที่สาม”