หลังจากนิ้วของดีเลื่อนออกไป ภาพตรงนั้นก็สว่างขึ้นทันตา เงาร่างของชายหนุ่มค่อย ๆ ปรากฏในสายตา
ไม่ใช่ใบหน้าเต็ม ๆ
เห็นได้ชัดว่าเขาจงใจปรับมุมโทรศัพท์ให้ต่ำ ถ่ายจากล่างขึ้นบน จึงเห็นเพียงแนวไหล่กว้างที่ถูกเสื้อเชิ้ตสีดำห่อหุ้ม ปกเสื้อที่ติดกระดุมจนถึงเม็ดบนสุด ลูกกระเดือกคมชัดโดดเด่น และแนวกรามคมกริบขาวซีดที่โผล่มาเพียงส่วนหนึ่ง
แสงไฟจากด้านบนส่องลงมา ยิ่งขับให้ผิวของเขาขาวเย็นจนแทบไร้สีเลือด
แต่เห็นเพียงบางส่วนเท่านี้ ก็พอจะตัดสินได้แล้วว่า—
ไหล่กว้าง สูงโปร่ง โครงหน้าระดับสุดยอด
ไม่ใช่หนุ่มหล่อที่ผ่านการแต่งภาพจนดูดีจากรูปในอินเทอร์เน็ต และไม่ใช่พวกเศรษฐีรุ่นสองปลอม ๆ ในแผนหลอกลงทุนผ่านความรัก ที่ใส่ฟิลเตอร์จนแม้แต่แม่แท้ ๆ ยังจำไม่ได้
ต่อให้คนคนนี้เผยให้เห็นแค่ลำคอครึ่งท่อน กลิ่นอายของเงินทองที่กองพะเนินก็ยังลอยทะลุหน้าจอมาได้
จางซีจ้องหน้าจอ ปากที่เตรียมจะด่าต่อถึงกับชะงักไปหนึ่งวินาทีอย่างหาได้ยาก นิ้วที่วางเตรียมอยู่บนปุ่มจับภาพหน้าจอพลันกดลงไปโดยไม่รู้ตัว เพราะภาพตรงหน้ากระแทกสายตาเข้าอย่างจัง
“แชะ”
เสียงชัตเตอร์ใสกังวานดังขึ้นในหอพักหญิงอย่างผิดที่ผิดทางเป็นพิเศษ
หลิวเหมิงบนเตียงชั้นบน: “……”
เหออวี่ในห้องส่วนตัว: “……”
ต้วนฉุนจิ่น: “……”
บรรยากาศเงียบกริบ
สามวินาทีต่อมา เหออวี่เป็นคนแรกที่ได้สติ เขาผุดลุกจากโซฟา ชี้หน้าจอโทรศัพท์แล้วตะโกนลั่น “เหล่าต้วน! แฟนนายแคปหน้าจอ! เธอแคปแล้ว! เมื่อกี้มีเสียงแชะ! ฉันได้ยินนะ!”
จางซี: “……”
พี่ชายผู้รู้กาลเทศะคนนี้ รู้กาลเทศะเกินไปจนไม่จำเป็นแล้ว