“พี่คะ ลมทะเลแรงขนาดนี้ อยู่บนเรือแล้วหนาวไหมคะ?”
หญิงสาวจงใจกดเสียงให้ต่ำลงเล็กน้อย หางเสียงยกขึ้นนิด ๆ สำเนียงชัดใสและนุ่มนวล แต่ด้วยน้ำเสียงเนิบช้าจึงฟังออดอ้อนเหนียวหนึบ เสียงนั้นไล้ผ่านแก้วหูแล้วซึมลึกเข้าไปถึงกระดูกสันหลัง
มือที่เหออวี่ถือวิสกี้สั่นวูบ ก้อนน้ำแข็งกระทบผนังแก้วดังกรุ๊งกริ๊ง
ร่างกายซีกหนึ่งแทบอ่อนระทวย
ผู้หญิงคนนี้ชื่อหวงซี่เฟิ่งสินะ? ชื่อเชยเหมือนคนใกล้ลงโลง แต่เสียงกลับเพราะขนาดนี้
ต้นไม้เหล็กพันปีอย่างพี่ต้วน แอบเลี้ยงสาวเสียงดีขั้นเทพทางออนไลน์โดยไม่บอกพวกเขาเสียได้?
เหออวี่กลืนน้ำลาย นิ้วพรมลงบนแป้นพิมพ์อย่างรวดเร็ว
ดี:【เสียงเสี่ยวเฟิ่งเฟิ่งเพราะจริง ๆ เรียนเอกประกาศเสียงตามสายเหรอครับ?】
เทปกาวถอนขนขาเธอ:(ข้อความเสียง)“ให้โอกาสทายอีกครั้งนะคะ?”
เหออวี่เป็นคนใจร้อน ไม่ชอบเล่นเกมทายใจ แต่หญิงสาวอีกฝั่งรู้จักกะระยะได้อย่างแม่นยำ
ให้โอกาสทายอีกครั้ง เท่ากับทำให้โอกาสครั้งนี้มีค่าขึ้นมาทันที
เหออวี่จ้องหน้าจอ ปลายนิ้วค้างอยู่เหนือช่องพิมพ์
ข้อนี้เขาตอบได้
ผู้หญิงให้ทายสาขาที่เรียน จะทายตรง ๆ ไม่ได้ ทายถูกก็ไม่มีรางวัล ทายผิดก็โดนด่า คำตอบที่ดีที่สุดคือชมเธอ
ดี:【ไม่ใช่เอกประกาศเสียงตามสาย】
ดี:【เป็นเอกที่มีไว้ขโมยหัวใจพี่โดยเฉพาะ】
ส่งข้อความ
ภายในห้องโดยสารเรือ พวกคุณชายสองสามคนข้างโต๊ะไพ่ยังคงส่งเสียงเอะอะ
“ระเบิด!”
“ไอ้บ้า รอบก่อนแกติดฉันสามแสน ยังไม่โอนเลย!”
“จดไว้ก่อน รอบหน้าชนะคืนแน่!”
เหออวี่แนบโทรศัพท์ไว้กับอก หัวเราะจนไหล่สั่น เขารู้สึกว่าตัวเองทำบุญไว้มหาศาลจริง ๆ
คนอย่างต้วนฉุนจิ่นใช้ชีวิตเหมือนตู้เย็นที่หายใจได้ แถมเป็นรุ่นไฟรั่วอีกต่างหาก ตอนนี้มีสาวยอมเอาถุงน้ำร้อนยัดเข้าไปในตู้เย็น เขาในฐานะเพื่อนต้องช่วยเต็มที่