ต้วนฉุนจิ่นจ้องประโยค “พ่อบอกว่าฉันแพงมาก” พลางเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย
นี่ไม่เหมือนคำพูดที่ใช้หลอกลวง เพราะคนที่รู้วิธีโกงจริง ๆ ไม่มีทางบอกราคาตัวเองได้ทึ่มขนาดนี้
ฟังดูเหมือนปฏิกิริยาตามสัญชาตญาณของเด็กสาวที่ถูกเลี้ยงดูมาอย่างทะนุถนอม พยายามกอบกู้ศักดิ์ศรีของตัวเองกลับมาบ้างหลังถูกหยาม
ทึ่มอย่างเป็นธรรมชาติ
เขาหลุบตาลง เปิดข้อมูลของหลิวเหมิงขึ้นมาอีกครั้ง
ทรัพย์สินครอบครัว 1,800 ล้าน พ่อแม่มีชีวิตคู่มั่นคง เป็นลูกสาวคนเดียว มีบ้านสองหลัง รถเบนท์ลีย์สีชมพูหนึ่งคัน และแมวแร็กดอลล์หนึ่งตัวที่มีมูลค่าหกหลัก ในผลประเมินบุคลิกภาพระบุไว้ว่า: อ่อนไหวทางอารมณ์ พึ่งพาผู้อื่นสูง ขาดความสามารถในการประเมินความเสี่ยง
ถ้าหลิวเหมิงเป็นเหยื่อล่อที่ลุงใหญ่ส่งมาให้จริง เธอก็ไม่ควรแจ้งความ
การแจ้งความเท่ากับเปิดเผยตัวเองในระบบตำรวจ เขาสืบได้ภายในไม่กี่นาที
หรือว่า “หลิวเหมิง” ก็เป็นแค่ฉากบังหน้าเหมือน “หวงซี่เฟิ่ง” คนที่คลั่งไคล้การใช้เทปกาวถอนขนขาแท้จริงแล้วเป็นคนอื่น?
เขาโทรหาเฉินซวี่ ผู้ช่วยของเขา “ตรวจสอบรายชื่อคนที่พักอยู่ในห้อง 402 ทั้งหมด”
เสียงของเฉินซวี่ดังขึ้นอย่างรวดเร็ว “ได้ครับ คุณต้วน”
ต้วนฉุนจิ่นกลับไปยังหน้าต่างแชต
อีกฝ่ายไม่ได้ส่งข้อความมาอีก
ดี:【สองสิบล้านซื้ออะไรได้บ้าง?】
-
เมืองเอ
หลิวเหมิงถือโทรศัพท์ดีดตัวลุกขึ้นนั่งบนเตียง “ซีซี เขาถามว่าสองสิบล้านทำอะไรได้บ้าง หรือหมายความว่าเขาจะให้เธอสองสิบล้าน?!”
พอได้ยินเรื่องเงิน จางซีก็ยอมขยับเท้าออกจากเสื่อโยคะอย่างหาได้ยาก ก่อนรับโทรศัพท์จากมือหลิวเหมิง