จางซีเก็บโดรายากิกลับใส่ถุงพลาสติก
บนแป้งมีรอยเปียกสีเข้มจากน้ำลายสุนัขติดอยู่ เธอมองรอยนั้นอยู่สองวินาที ก่อนมัดปากถุงแล้ววางลงบนพรมข้าง ๆ อย่างใจเย็น “เก็บไว้ให้พี่ชายเธอ”
ต้วนอวี่จ้องถุงใบนั้น ไม่พูดอะไร
“ไม่ต้องห่วง ฉันบอกพี่หมาแล้วว่าห้ามแตะ”
โดเบอร์แมนตรงมุมห้องกดหัวลงกับอุ้งเท้าคู่หน้า แกล้งทำเป็นไม่ได้ยิน
คราวนี้ต้วนอวี่ถึงก้มหน้าลง กัดโดรายากิในมืออย่างตั้งอกตั้งใจ
เขากินช้ามาก ราวกับกำลังทำเรื่องที่ต้องใช้สมาธิสูง ไม่พูดไม่จา ดวงตาสีดำสะท้อนแสงเย็นจากโคมไฟบนเพดานห้องโถง
“อร่อยไหม?” จางซีถาม
ต้วนอวี่คิดอยู่ครู่หนึ่ง แล้วพยักหน้า
“ฉันก็ว่าอร่อย” จางซีเอนหลังพิง ยืดขาทั้งสองข้างออก “พี่ชายของเธอ...ไปนานแค่ไหนแล้ว?”
ต้วนอวี่เงียบไปสองวินาที
“สามเดือนกับสิบสี่วัน”
จางซีเบิกตาขึ้นเล็กน้อย
จำได้แม่นขนาดนี้เชียว
เธอไม่ได้พูดอะไรต่อ กลั้นลมหายใจไว้ในอก ก่อนเปลี่ยนไปถามอีกเรื่อง “ก่อนเขาไป เขาทำอะไรเป็นอย่างสุดท้าย?”
“ให้จิ๊กซอว์ครับ” ต้วนอวี่ตอบ “พี่บอกว่าถ้าต่อเสร็จแล้ว เขาจะกลับมา”
ถึงได้ตั้งใจต่อจิ๊กซอว์ขนาดนั้น
จางซีหลับตาลงครู่หนึ่ง
ก่อนหน้านี้เธอคิดว่าเด็กคนนี้เอาแต่คลั่งไคล้จิ๊กซอว์สีดำสนิททุกวันเพราะนิสัยประหลาด ตอนนี้ถึงได้รู้ว่าเขาไม่ได้กำลังต่อจิ๊กซอว์ แต่กำลังต่อความหวังอันเลือนรางขึ้นมาต่างหาก
เธอผลักจิ๊กซอว์ทิ้ง แถมยังหลอกเด็กน้อยอีก
สมควรตายจริง ๆ
จางซีไม่พูดอะไร นั่งนิ่งอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนลุกขึ้นนั่งแล้วยื่นมือไปขยี้หัวต้วนอวี่ทันที