แสงไฟตกกระทบบริเวณคิ้วที่ได้รูปคมเข้มของต้วนฉุนจิ่น ขับเน้นเครื่องหน้าของเขาให้ดูน่าเกรงขามอย่างยิ่ง
เขายืนนิ่งอยู่กับที่ มือข้างหนึ่งล้วงกระเป๋ากางเกงสแล็ก สายตาราวกับจับต้องได้ทอดลงบนใบหน้าของจางซี กวาดผ่านคิ้วตาเธอทีละน้อย
เขากำลังรอ รอให้เธอขาอ่อนทรุดลงบนพรมแล้วอ้อนวอนขอความเมตตา
รอไปหนึ่งนาที สามนาที เธอก็ไม่มีท่าทีจะพูดอะไรต่อ
“แล้วไงต่อ?” เขาถามย้ำ
จางซีชะงักไป
แล้วไงต่อ? เขายังอยากฟังอะไรอีก?
ชั่วพริบตา ใบหน้าขาวผ่องของเธอก็เผยรอยยิ้มมาตรฐานที่เห็นฟันครบแปดซี่
เธอประสานมือไว้หน้าท้อง หลังตรงแน่ว เสียงใสกังวาน “ยินดีที่ได้พบค่ะ เจ้านาย ตอนนี้ฉันเรียนอยู่ที่โรงเรียนนานาชาติชนชั้นสูงเมืองเอ ผลการเรียนเป็นอันดับหนึ่ง นิสัยอ่อนโยน อารมณ์มั่นคง รับแรงกดดันได้ดีเยี่ยม ถนัดจัดการกับเหตุฉุกเฉินทุกรูปแบบค่ะ”
เป็นการแนะนำตัวสมัครงานที่สมบูรณ์แบบ ไร้ช่องโหว่ ไร้พิรุธ
นิ้วมือของต้วนฉุนจิ่นที่อยู่ในกระเป๋าขยับเกร็งเล็กน้อย
เขาหรี่ตาลงนิด ๆ จ้องดวงตาใสกระจ่างของจางซี ที่มีตัวอักษรใหญ่ ๆ เขียนไว้เพียงว่า “ฉันอยากหาเงิน”
เธอจำเขาไม่ได้
เธอจำเสียงของเขาไม่ได้
เธอถึงกับไม่เชื่อมโยงทายาทตระกูลมหาเศรษฐีผู้สูงศักดิ์ที่ยืนอยู่ตรงหน้า กับผู้ชายที่เธอเรียก “สามี” ซ้ำแล้วซ้ำเล่าบนโลกออนไลน์เลยแม้แต่น้อย
ความหงุดหงิดที่ไม่รู้ที่มาปะปนกับความรู้สึกเหลวไหล พลันพุ่งขึ้นมาในอกของต้วนฉุนจิ่น
เขาบินข้ามโลกกลับมา เลื่อนประชุมทางวิดีโอระหว่างประเทศไปตั้งสามครั้ง ก็เพื่อมาดูเธอแสดงคำปฏิญาณเข้าทำงานของพนักงานดีเด่นอยู่ที่นี่หรือไง?
“นิสัยอ่อนโยน?” ต้วนฉุนจิ่นก้าวขายาว ๆ มาหยุดห่างจากจางซีครึ่งเมตร ก่อนก้มมองเธอจากที่สูง “อารมณ์มั่นคง?”
จางซีสัมผัสได้ถึงความเป็นอริอย่างไร้เหตุผลของผู้ชายเฮงซวยคนนี้ จึงฝืนใจพยักหน้า “ใช่ค่ะ ไม่ว่าจะเจอนายจ้างแบบไหน ฉันก็รักษาความเป็นมืออาชีพได้อย่างเต็มที่”