สัญชาตญาณเอาตัวรอดของจางซีพุ่งถึงขีดสุดภายใน 0.3 วินาที ความเร็วในการพิมพ์ของนิ้วมือทะลุขีดจำกัดทางสรีรวิทยาของมนุษย์ไปแล้ว
เทปกาวถอนขนขาเธอ:【มือพลาด! โทษแป้นพิมพ์เลย!!!】
เทปกาวถอนขนขาเธอ:【ฉันตั้งใจจะพิมพ์ว่า “ที่รัก” ต่างหาก! พิมพ์ผิดไปนิดเดียว! ไม่สิ ผิดไปหลายตัวเลย...】
ยิ่งอธิบาย เธอก็ยิ่งพูดจาสับสน
เทปกาวถอนขนขาเธอ:【สรุปคือฉันจะพิมพ์ว่า สามี! สามี สามี! สามีที่รัก! สามีที่หล่อที่สุดในจักรวาล!】
อีกฝ่ายเงียบไป
หนึ่งนาที
สองนาที
สามนาที
หน้าผากของจางซีเริ่มมีเหงื่อซึม
สองแสน เดือนละสองแสน เงินที่เธอได้จากต้วนฉุนจิ่น เธอแบ่งคืนให้หลิวเหมิงครึ่งหนึ่งตามที่ตกลงกันไว้ แถมเพิ่งซื้อเครื่องปรับอากาศสามเครื่องให้ที่บ้าน ยอดเงินในบัญชีจึงลดลงอย่างเห็นได้ชัด
ถ้าผู้สนับสนุนเงินทุนรายนี้บอกเลิกสัญญากับเธอเพราะคำว่า “หมาแก่” เธอคงไม่มีปัญญาคืนเงินด้วยซ้ำ
เธอสั่นมือพิมพ์ข้อความไปอีกประโยค
เทปกาวถอนขนขาเธอ:【สามี ฉันขอคารวะคุณสักทีนะ จริง ๆ แล้วเป็นเพราะแป้นพิมพ์ ฉันไม่เคยด่าลูกค้าเลยสักครั้งในชีวิต คุณเป็นลูกค้าที่สูงส่งที่สุดเท่าที่ฉันเคยดูแลมา】
ดี:【เคยดูแลมากี่คน?】
จางซีชะงัก
ทำไมถึงไปสนใจเรื่องนี้ล่ะ?
เทปกาวถอนขนขาเธอ:【มีแค่คุณคนเดียว! ไม่เหมือนใคร! เป็นหนึ่งเดียว! ซื้อขาดตลอดชีพ!】
ดีไม่ตอบ
หัวใจของจางซีแทบขึ้นไปจุกอยู่ที่คอ เธอเอนหลังพิงพนักเก้าอี้โต๊ะเขียนหนังสือ จ้องหน้าจอเขม็ง เสียงดังลั่นของจางเจี้ยนผิงดังมาจากห้องนั่งเล่น “ลูกสาว ออกมากินข้าวได้แล้ว! แม่แกห่อเกี๊ยวกุยช่ายไว้!”
“เดี๋ยวก่อน!” จางซีตะโกนตอบ
“จะเดี๋ยวอะไรอีก เกี๊ยวเย็นแล้วไม่อร่อยนะ” จางเจี้ยนผิงถือจานเดินเข้ามาชะโงกหน้า พอเห็นสีหน้าเคร่งเครียดของเธอก็เลิกคิ้ว “โอ้โห ใครทำให้ประธานบริษัทบ้านเราไม่พอใจล่ะ?”
“ไม่มีอะไร เรื่องงานน่ะค่ะ”
“งานอะไรทำให้แกรีบร้อนขนาดนี้?” จางเจี้ยนผิงวางจานลงบนโต๊ะ แล้วโน้มตัวมาดูโทรศัพท์ของเธอ
จางซีรีบเอามือปิดหน้าจอ “พ่อออกไปก่อนค่ะ”
“ได้ กินเกี๊ยวเสร็จค่อยทำงานต่อ” จางเจี้ยนผิงถอยออกไป