จางซียืนนิ่งอยู่กับที่ นิ้วมือกำสายกระเป๋าผ้าใบแน่น เธอไม่ได้หันไปมองทางที่เสียงดังมา และไม่ได้เอ่ยถามอะไร
พ่อบ้านหลินหันกลับมา สีหน้ามืดครึ้มราวกับน้ำจะหยด เขาจ้องจางซี แววตาเต็มไปด้วยคำเตือนที่ไม่คิดปิดบัง «คุณหนูจาง ได้ยินอะไรหรือเปล่าครับ?»
จางซีสบตาเขาอย่างไม่สะทกสะท้าน «ฉันหูซ้ายหนวกเป็นพัก ๆ มาตั้งแต่เด็ก ส่วนหูขวามีเสียงวิ้งในหูอย่างหนัก เมื่อกี้นอกจากเสียงหมาเห่าแล้ว ฉันไม่ได้ยินอะไรเลย»
พ่อบ้านหลินจ้องเธออยู่นานถึงห้าวินาที กรามที่ขบแน่นค่อยคลายลงเล็กน้อย
«หวังว่าจะเป็นอย่างนั้น» เขากดรหัสผ่าน «ผมเคยบอกแล้วว่า ห้ามสืบเรื่องของนายท่านเด็ดขาด ถ้าเรื่องที่เกิดขึ้นที่นี่วันนี้แพร่งพรายออกไปแม้แต่คำเดียว คุณไม่เพียงจะไม่ได้เงิน แต่ยังต้องเจอกับผลที่คุณรับไม่ไหวด้วย»
«พ่อบ้านหลินวางใจได้» จางซีก้าวออกจากประตูกันเสียง «ข้อเสียที่สุดของฉันคือจน ส่วนข้อดีที่สุดคือปากหนัก ขอแค่ได้เงินครบ ฉันไม่ได้แค่เป็นคนหูหนวก ยังเป็นคนตาบอดได้ด้วย»
ประตูเหล็กปิดดังโครมอยู่ด้านหลัง
จางซีเดินออกจากประตูคฤหาสน์หมายเลขหนึ่ง ยอดเมฆครึ่งเขา แสงแดดยามบ่ายสี่โมงแรงกล้า แต่กลับขับไล่เหงื่อเย็นที่ผุดซึมเต็มแผ่นหลังของเธอไม่ได้
เสียงกรีดร้องนั่นไม่ใช่การทะเลาะกันในครอบครัวธรรมดาแน่นอน เสียงคำรามสิ้นหวังแบบนั้น มีแต่ตอนเผชิญความเจ็บปวดแสนสาหัสหรือถูกข่มขู่ถึงชีวิตเท่านั้นถึงจะเปล่งออกมาได้ ไหนจะงิ้วคุนฉวี่ประหลาด ๆ นั่นอีก
น้ำในตระกูลผู้ดีนี้ลึกกว่าที่เธอคิดไว้เสียอีก
แต่แล้วอย่างไรล่ะ ขอแค่ค่าแรงชั่วโมงละสามพันเข้าบัญชีตรงเวลา ต่อให้บ้านนายจ้างเปิดศึกตะลุมบอนกันทุกวัน ก็ไม่ใช่เรื่องที่มดงานอย่างเธอจะเข้าไปยุ่งได้