จางซีผู้ตรงยิ่งกว่าเหล็กเส้น เริ่มเข้าสู่โหมดทำงานแล้ว
เธอเปิดโฟลเดอร์ “สามี” ที่หลิวเหมิงส่งมาให้ก่อนหน้านี้บนหน้าจอ ในนั้นมีภาพแคปหน้าจอแชตมากกว่าร้อยภาพ รูปถ่าย 17 รูป ไฟล์เสียงหลายสิบคลิป และหลักฐานการโอนเงินจากแพลตฟอร์มสกุลเงินดิจิทัลอีกสิบกว่าฉบับ
เธอตรวจดูรูปของหลิวเหมิงอีกครั้งอย่างใส่ใจ แล้วแปะโมเสกกับสติกเกอร์ปิดบังรูปเซลฟีของอีกฝ่าย ก่อนสร้างไฟล์บีบอัดขึ้นมาใหม่และลากไฟล์ทั้งหมดใส่ลงไป
เธอเปิดอีเมล พิมพ์ที่อยู่อีเมลเข้ารหัสในต่างประเทศที่ต้วนฉุนจิ่นให้มา แล้วแนบไฟล์
เคอร์เซอร์หยุดอยู่เหนือปุ่มส่ง จางซีหันไปมองหลิวเหมิง “ตอนคุยกับไอ้ต้มตุ๋นนั่น มีอะไรที่เธอรู้สึกว่าแปลกเป็นพิเศษไหม? อย่างนิสัยบางอย่างที่เขาเผลอเปิดเผยออกมา หรือสถานที่สักแห่ง?”
หลิวเหมิงส่ายหน้าอย่างงุนงง “ไม่มีนะ เขาส่งข้อความอรุณสวัสดิ์กับราตรีสวัสดิ์ทุกวัน เอารถหรูบ้านพักตากอากาศมาให้ดู บางทีก็ส่งกราฟหุ้นให้ดูสองรูป เขาบอกว่าทำธุรกิจเงินร่วมลงทุนอยู่ที่บอสตัน”
จางซีไม่ได้ถามต่อ
กลวิธีของมิจฉาชีพแนบเนียนมาก แทบไม่มีช่องโหว่ แต่ตราบใดที่เป็นมนุษย์ ย่อมต้องทิ้งร่องรอยไว้
คลิกส่ง
แถบความคืบหน้าเดินหน้าอย่างรวดเร็ว จนเต็มร้อยเปอร์เซ็นต์
จางซีสลับกลับไปยังหน้าต่างสนทนาในเว็บบอร์ด
เทปกาวถอนขนขาเธอ: 【ท่านราชา ส่งอีเมลแล้ว】
บอสตัน
ต้วนฉุนจิ่นเปิดไฟล์แนบในอีเมล แถบความคืบหน้าการแตกไฟล์เต็มทันที
บนหน้าจอมีรูปถ่าย 17 รูป ไฟล์เสียงมากกว่า 50 คลิป และโฟลเดอร์ชื่อ “สามี” เรียงอยู่เต็มไปหมด