“ก๊อก ๆ”
ประตูห้องโดยสารถูกเคาะอีกครั้ง
เหออวี่ยื่นหัวเข้ามาครึ่งหนึ่ง พลางยิ้มอย่างไม่กลัวตาย “พี่ต้วน ตกปลากันเสร็จหรือยังครับ คุยกับเฟิ่งเฟิ่งน้อยเป็นยังไงบ้าง?”
ต้วนฉุนจิ่นเงยหน้าขึ้นมอง
เหออวี่รีบหดหัวกลับไปทันที “ผมไม่ได้มองนะครับ ไม่เห็นอะไรทั้งนั้น”
“เข้ามา”
เหออวี่ชะงักค้าง
เขาค่อย ๆ ขยับเข้ามา ในมือยังถือแก้วเหล้าที่เหลืออยู่ครึ่งแก้ว “พี่ต้วน ผมหวังดีกับพี่จริง ๆ นะครับ ดูพี่สิ โสดมาตั้งแต่เกิดตั้ง 20 ปีแล้ว คนในวงการถึงกับสงสัยว่าพี่แพ้มนุษย์หรือเปล่า ผมช่วยตอบเธอไปสองสามประโยค ได้ผลดีขนาดนี้ เธอยังบอกว่าจะเต้นด้วย ฮี่ ๆ น่าดูไหมครับ?”
ต้วนฉุนจิ่นเอ่ยเสียงเรียบ “นายชอบเธอเหรอ?”
“ก็ไม่ได้ชอบหรอกครับ” เหออวี่ยังปากแข็ง “แค่เสียงของเธอมัน...ค่อนข้าง...”
ต้วนฉุนจิ่นเลื่อนโทรศัพท์ไปอีกฝั่งของโต๊ะ
ข้อความใหม่เด้งขึ้นบนหน้าจอ
เทปกาวถอนขนขาเธอ：【พี่ชาย ทำไมไม่พูดล่ะ แอบค้นวิธีจีบผู้หญิงอยู่หรือเปล่า?】
เหออวี่กลั้นไม่อยู่ หลุดหัวเราะพรืด
วินาทีถัดมา เขาเห็นต้วนฉุนจิ่นหยิบมีดเล็กสีเงินบนโต๊ะขึ้นมา ค่อย ๆ กรีดถุงเก็บตัวอย่างที่ปิดผนึกไว้
มีดเล่มนั้นบางมาก คมเสียจนสะท้อนแสงได้
เหออวี่หุบยิ้มทันที “ผมออกไปก่อนนะครับ”
ถ้าช้ากว่านี้อีกก้าว มีดนั่นคงได้กรีดข้อเท้าเขาแน่
ต้วนฉุนจิ่นไม่สนใจเขา ก้มหน้าตอบข้อความ
ดี：【ไม่ต้องค้นหรอก】
เทปกาวถอนขนขาเธอ：【งั้นพี่ชายจะจีบไหม?】
ดี：【ไม่】
เทปกาวถอนขนขาเธอ：【ไม่จีบแล้วยังตอบอย่างมั่นใจอีกนะ?】
ดี：【เรียนรู้ได้】
หลังส่งสามคำนี้ออกไป ต้วนฉุนจิ่นเองก็หยุดนิ่งไปชั่วขณะ