ในหน้าจอ
นิ้วก้อยที่จางซียื่นออกไปหยุดอยู่หน้ากล้อง เธอรออยู่สามวินาที แต่อีกฝ่ายกลับไม่มีความเคลื่อนไหว
มีเพียงจอดำสนิท
จางซีเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย «ราชาพญาเขาทอง อย่าบอกนะว่าเงินตั้งสิบล้าน แต่แค่เกี่ยวก้อยยังไม่กล้า?»
ต้วนฉุนจิ่นไม่พูดอะไร
วินาทีถัดมา นิ้วหนึ่งก็ยื่นออกมาจากภาพมืด
เป็นนิ้วก้อยเหมือนกัน ผิวขาวเย็น นิ้วยาว ข้อนิ้วได้รูป
นอกเหนือจากนั้นก็ไม่มีอะไรอีก ไม่มีใบหน้า ไม่มีฉากหลัง ไม่มีข้อมูลอื่นแม้แต่น้อย
จางซีจ้องนิ้วก้อยนั้น เงียบไปหนึ่งวินาที
ไอ้ผู้ชายเฮงซวย
ระวังตัวยิ่งกว่าเธอเสียอีก
รอยยิ้มบนใบหน้าค่อย ๆ จางหายไป แต่น้ำเสียงกลับอ่อนหวานขึ้น «พี่คะ หมายความว่ายังไง?»
ต้วนฉุนจิ่นตอบว่า «เกี่ยวก้อย»
«นี่เรียกว่าเกี่ยวก้อยเหรอคะ?» จางซีขยับนิ้วเข้าใกล้กล้องขึ้นอีกนิด «พี่ไม่ยอมให้เห็นหน้าเลย แบบนี้ไม่ให้เกียรติหุ้นส่วนเกินไปหน่อยหรือเปล่า?»
นิ้วก้อยของต้วนฉุนจิ่นลอยอยู่ตรงขอบกล้อง ไม่ขยับเข้ามาอีก «ยังไม่ได้เซ็นสัญญา ยังไม่ได้จ่ายเงิน และยังไม่ได้ส่งมอบผลลัพธ์ ตอนนี้นับได้มากที่สุดแค่การเจรจาด้วยวาจา»
จางซียิ้มพลางลากเสียง «ว้าว พี่คะ เวลาวิดีโอคอลกับผู้หญิง พี่พูดแต่ข้อกฎหมายแบบนี้เลยเหรอ?»
«พูดกับพวกต้มตุ๋นต่างหาก»
จางซี «…»
บทสนทนาตายสนิทอย่างเป็นมืออาชีพ
เธอรีบปรับสีหน้า สายตาไล่มองจากกล้อง แฝงความน้อยใจสามส่วนและความท้าทายเจ็ดส่วน ก่อนค่อย ๆ ชักมือกลับ «ก็ได้ งั้นช่างมันเถอะ»