ใช้ลมเร่งไฟ ใช้ไฟแทรกซ้อนลม
อัคคีเปลวที่จะเผาทำลายพลังหายนะพุ่งทะยานขึ้นทันที ดึงรากที่บ้าคลั่งทั้งหมดเข้าสู่จังหวะการดับสูญของมันเอง หลอมละลายความโกลาหลภายในอย่างไร้ความปรานี
ส่วนต้นไม้แห่งการพังทลายของกฎเหล็ก และใบไม้แห่งความคลั่งของกระแสสังคม ทั้งสองนั้นโจมตีระเบียบสังคมของดาวเคราะห์ได้อย่างถึงขีดสุด แต่เมื่อใช้ต่อกรกับผู้ตื่นรู้อย่างกลุ่มฉุดฟ้าพังทลาย กลับไม่มีพลังทำลายมากนัก
ปีศาจยักษ์ก็ไม่ใช่โง่ หลังโยนรากที่บ้าคลั่งออกมันจึงอาศัยหมอกสีเทาพยายามถอยทัพ
มันไม่เข้าใจ ว่าโลกนี้ไม่ควรมีตัวตนระดับนี้ปรากฏขึ้น นี่ควรเป็นยุคที่สวรรค์ของพวกมันเปิดฉาก ไม่มีทางควรมีคนแบบนี้อยู่!
เสียงกระซิบแห่งชะตากรรม ในแผนที่ชะตาที่เจ้าบอกเล่า ไม่มีภาพแบบนี้!
ต้องออกจากที่นี่ให้ได้ ส่วนดาวดวงนั้นล่มสลายไปครึ่งหนึ่งแล้ว ที่เหลือก็เพียงแค่รอความตายอย่างทรมาน เปลวไฟแห่งอารยธรรมของพวกมันถูกกำหนดให้ดับสูญอยู่ดี
"ฮึ... ฉันไม่เล่นกับพวกแกแล้ว แล้วเจอกัน!"
หมอกสีเทาปกคลุมร่าง หายสาบสูญไปอย่างสมบูรณ์
แต่ซูอูเว่ยและคนอื่น ๆ รู้ดีว่าอีกฝ่ายไม่ได้หายไป แค่พวกเขามองไม่เห็นเท่านั้น หมอกสีเทาที่ซ่อนเร้นร่างนั้นช่างยุ่งยากเสียจริง
"หัวหน้าเอ๋ย หัวหน้าของฉัน ตอนที่ต้องการสายตาของนายที่สุดพอดี ทำไมถึงไม่อยู่นะ" ซูอูเว่ยบ่นพึมพำ มือกลับไม่หยุด
ใช้เปลวไฟปิดกั้นพื้นที่นี้ทั้งหมด พยายามขวางเส้นทางของสิ่งนั้น
หว่านหลานรับรู้อย่างละเอียด แต่หมอกสีเทานั้นราวกับไม่มีอยู่จริง พลังเล็ก ๆ รอบ ๆ ก็ไม่สามารถสัมผัสได้ถึงการมีอยู่ของมัน