“นายคือผู้อยู่เบื้องหลังการทำลายชางยวนงั้นรึ?”
“ฉันจะไปบอกทำไม”
เย่ปู้หวี่ตบหอกยาวเบา ๆ หนามสีเงินพุ่งออกจากภายในร่างอสูรยักษ์ทันที พลังต่อชีวิตกวาดล้างพลังหายนะที่สัมผัสถึงจนสะอาดเกลี้ยง
แม้บางส่วนจะถูกกระทบจนกลายเป็นพลังที่ปั่นป่วน แต่สุดท้ายก็สร้างความเสียหายได้อย่างเต็มที่
เย่ปู้หวี่แยกปากออก ปลุกพลังบังคับแลกเปลี่ยน ภายใต้สถานการณ์ที่กดขี่อยู่แบบนี้ เธอมั่นใจว่าจะได้ข้อมูลที่ต้องการ
“พูดความจริงมา นายชื่ออะไร หมอกเทาเป็นความสามารถของนายเอง หรือของสิ่งมีชีวิตอื่น”
อสูรยักษ์ดิ้นรนสุดชีวิต แต่ภายในร่างเหมือนมีทีเหล็กเผานับไม่ถ้วนกำลังล้างพลังหายนะอยู่ตลอดเวลา ยิ่งไปกว่าเปลวไฟที่ยากจะจัดการเมื่อกี้อีก
และที่ทำให้อยากร้องไห้กว่านั้นคือ มีเสียงหนึ่งบอกมันเบา ๆ ว่านี่คือการรักษา และการรักษาเสร็จสิ้นแล้ว กรุณาชำระค่าตอบแทน
นี่มัน… ไม่เคยได้ยินมาก่อนในชีวิต!
“ถ้าฉันพูดแล้วนายจะปล่อยฉันไปมั้ย?”
“ขึ้นอยู่กับท่าทีของนาย”
“อือ… ฉันคือ[ความโกลาหล] เป็นภัยธรรมชาติที่ถือกำเนิดจากดินแดนแห่งความโกลาหลไร้ระเบียบ ส่วนหมอกเทาคือเสียงกระซิบของโชคชะตา คือวิธีการของ[โชคชะตา]”
[โชคชะตา]?
ใบหน้าของเย่ปู้หวี่มืดครึ้มลง “งั้นผู้ที่ต้องการทำลายชางยวนก็คือ[โชคชะตา]งั้นสินะ”
[ความโกลาหล]ก้มหน้าลง แล้วเอ่ยขึ้นอย่างระมัดระวัง กลัวจะหนุนใจให้ปู่ย่าตาทวดตัวนี้โกรธ
“ใช่ก็ไม่ใช่นะ [โชคชะตา]คือผู้ชี้นำทุกสรรพสิ่ง พวกเราทุกตัวถือกำเนิดขึ้นเพราะสิ่งนั้น จากนี้ไปยังจะมีพวกเราถือกำเนิดขึ้นไม่รู้จบ โลกชื่นชอบพวกเรา และกำลังจะสร้างสวนสนุกที่พวกเราได้เล่นกัน”