ประโยคนี้เกือบทำให้ซูอูเว่ยยกเลิกการโจมตีของตัวเองไปก่อนเวลา เขาจ้องค้อนให้โหลวกวานซานอย่างไม่พอใจ แต่สุดท้ายก็ต้องอดทนกลืนคำโต้ลงไป
ช่างมันเถอะ เพื่อนร่วมทีมของตัวเอง อดทนไว้ก็แล้วกัน
สัตว์ยักษ์ในหมอกสีเทาคำรามออกมาเสียงน่าขนลุก
"พวกแก ล้วนเป็นเหยื่อที่เดินมาส่งเอง"
"งั้นก็มากินอันนี้สิ สายกิน" ซูอูเว่ยกดนิ้วทั้งห้าลง ทั้งแขวงดาวสว่างวาบขึ้นพร้อมกัน "โลภมากขนาดนี้ งั้นให้ลูกไฟยักษ์ลูกนี้เป็นอาหาร"
โหรงฝานเงยหน้าขึ้น รู้สึกถึงความร้อนที่แม้แต่ผู้เตรียมฐานขั้นหกยังต้านทานไม่ไหว สิ่งที่สาดส่องจนตาลายนั่น มันไม่ใช่ดาวฤกษ์จริง ๆ หรอกเหรอ?
ใครเขาป้อนอาหารกันด้วยดาวฤกษ์?
ไม่ใช่สิ ใครเขาเปิดฉากด้วยการทุ่มดาวฤกษ์ลงมากัน!
ชั่วพริบตานั้น โหรงฝานรู้แจ้งอย่างชัดเจนว่า คนกลุ่มนี้ที่ดูเหมือนยังหนุ่มสาว ล้วนเป็นปีศาจทั้งนั้น
สัตว์ยักษ์ในหมอกสีเทาแหงนตาโต ด้านล่างคือเจตจำนงฆ่าฟันที่แตกออกจากหินดินที่ประณีประนอม ด้านบนคือดาวฤกษ์ที่พุ่งทับลงมาด้วยความเร็วสูง รอบ ๆ ดังก้องไปด้วยเสียงครวญครางไม่สิ้นสุด
หายนะที่เมื่อครู่ยังยิ้มแฉ่งถูกบีบจนหมดทางสิ้น สัตว์ยักษ์กางแขนออก ต้นไม้แห้งตายขนาดบังฟ้าปิดแดดก็งอกราวด์อย่างบ้าคลั่ง
"ต้นไม้พังทลายกฎ! รากแห่งการก่อกบฏ! ใบไม้แห่งเสียงโหวตที่บ้าคลั่ง! ขวางพวกมันไว้ให้ฉัน!"
รากขวางเจตจำนงฆ่าฟันจากใต้พื้นดิน ใบไม้ที่ลุกไฟกีดกันแสงที่จ้าประสาตนั้น ไม่จำเป็นต้องนานนัก แค่แลกมาเป็นโอกาสหนีตัวรอดก็พอ
หมอกสีเทาจากการระเบิดกระจายฟุ้ง ปะปนกับรอยยิ้มเสียงแหลมคมที่ดังมาพร้อมแสงเพลิงอันดุร้าย