โหลวกวานซานเงยหน้านึกๆ แล้วพูดว่า "เวลามาช่างเหมาะจริงๆ รู้สึกเหมือนเราเป็นบุตรแห่งสวรรค์ เราเพิ่งออกมา ม่านเงาพันลมเก่าแก่ก็สลายไปพอดี"
หว่านหลานหยุดฝีเท้าลงเล็กน้อย มองโหลวกวานซานด้วยสีหน้าประหลาดใจ
"นายดูภาคภูมิใจอยู่นะ"
"ไม่คู่ควรกับความภาคภูมิใจเหรอ?"
โหลวกวานซานยิ้มกว้าง เผยฟันขาวๆ ที่แวววาวจนตาพร่า
แต่โข่วอิ้งกลับสนใจอีกเรื่องหนึ่งมากกว่า "เมื่อกี้ซุ่ยหยางบอกว่าคนของโลกปัจจุบันมาที่นี่ ให้เราไปรายงานตัวให้สบายใจ ไม่รู้ว่าเป็นใคร"
"คนคุ้นเคยของพวกนาย เป็นช่างร่างภาพคนหนึ่ง"
"อาจารย์เจ้าเจ๋อเหรอ?"
ในหัวโข่วอิ้งนึกภาพชายหัวล้านที่กอดอกแล้วเลิกคิ้วขึ้นมา
พูดไม่ออกไปชั่วขณะ
"อาจารย์จ้าว ก็ถือว่าซ่อนตัวลึกพอตัว แต่ถ้ามีแค่เขาคนเดียว ก็ยังถือว่าไม่เลว"
ซุ่ยหยางหัวเราะเยาะ "ใครบอกว่าคนเดียว เขาพาคนจากหน่วยเสือขาวมาด้วย บอกว่าจะผลัดกันจับฉลาก พวกนายนี่สนุกจริงๆ ต่างคนต่างแย่งกันวิ่งลงนรก"
ได้ยินว่าไอ้โรคคุรงคนนั้นบอก เจ้าเจ๋อในฐานะช่างร่างภาพ ต้องรับผิดชอบในการเชื่อมต่อระหว่างดินแดนสุดท้ายกับหอไท่ชู คนที่เข้าออกดินแดนสุดท้ายทั้งหมดต้องรับผิดชอบโดยพวกเขา
หอไท่ชูมอบตำแหน่งช่างร่างภาพให้เจ้าเจ๋อ นั่นหมายความว่าเขาจะรับผิดชอบเต็มรูปแบบในเรื่องดินแดนสุดท้าย ช่างร่างภาพคนอื่นๆ ของหอไท่ชูไม่ได้รับอนุญาตให้ยุ่งเกี่ยวกับเรื่องดินแดนสุดท้ายโดยไม่ได้รับอนุญาต"