"อย่าหัวเราะจนตัวเองตายไปเลย ไม่มีอะไรแน่นอนในโลกนี้ ถ้าเรากลายเป็นพระเจ้าจริง ๆ เธอจะโชว์ตัวเองกัดตัวเองให้ดูหรือไง?"
นางโน้มตัวไปกระซิบข้างหูซุ่ยหยาง
"อย่าลืมนะ ว่าฉันทำสัญญากับเธอได้ยังไง"
ซุ่ยหยางหัวเราะไม่ออก ดวงตาหลายเหลี่ยมเบิกกว้างด้วยความตกใจมองเย่ปู้หวี่ รู้สึกอยากจะพูดอะไรบางอย่าง แต่ก็พูดไม่ออก
อดีต...
"ให้ตายเถอะ..."
เจ้าปลาวาฬน้อยถอนหายใจ: "เรียนรู้ไว้บ้างเถอะ เป็นถึงอันดับที่สิบของวิหารกอบกู้โลกแล้ว อย่าไปตื่นตูมเหมือนหายนะข้างนอกแบบนั้น มันดูเสียระดับ"
มู่ปิงเกอหามุมหนึ่งนั่งขัดสมาธิ หลับตาลงเพื่อเร่งพัฒนาพลังในช่วงเวลาที่เหลือ
ระหว่างทางไปอาคารไท่ชู ยังมีเวลา เหมาะแก่การเสริมพลัง
"เอ๊ะ ฉันก็ต้องพยายามเพิ่มเหมือนกัน ไม่งั้นคราวหน้าคงต้องปล่อยของเต็มกำลัง" ซูอูเว่ยส่ายหน้าแล้วนั่งลง
"ช่างเถอะ กระบวนการแปลงร่างกลับมันทรมานมาก" โข่วอิ้งพึมพำ "แล้วถ้านานเกินไป ก็กลับมาไม่ได้แล้ว"
ใช้เป็นไม้ตายฉุกเฉินก็พอ แต่พลังหายนะที่นี่มันเข้มข้นเกินไป ถ้าก้าวข้ามเส้นนั้นนานเกินไป บางทีอาจกลับมาไม่ได้จริง ๆ
พูดกันเสร็จ แต่ละคนก็เริ่มขยันพัฒนาตัวเอง
หลิงเว่ยและชิวอันงงไปหมด แค่เวลานิดเดียวแบบนี้ มันจะพัฒนาอย่างมีประสิทธิภาพได้จริงเหรอ?
เจ้าปลาวาฬน้อยพ่นฟองอากาศสองสามฟอง แล้วนำวัสดุที่รวบรวมมาได้วางไว้ตรงหน้าทั้งหกคน