นางเงยหน้ามองเย่ปู้หวี่และพวกพ้องของตัวเอง แล้วพูดออกมาอย่างสงบเป็นคำ ๆ
“ฉันรู้สึกว่า พลังสุดท้ายถูกแยกออกเป็นสองส่วน ส่วนหนึ่งดูเหมือนจะหลอมรวมเข้ากับร่างกายของฉัน”
พวกเขาหยุดฝีเท้าทันที แล้วมองไปที่มู่ปิงเกอ
“เธอพูดว่าอะไรนะ?” ซูอูเว่ยสงสัยว่าตัวเองหูฝาดไป
มู่ปิงเกอพูดซ้ำ: “มีพลัง[เวลา]ส่วนหนึ่งหลอมรวมเข้ากับร่างกายของฉัน ปะปนกับพลังที่การกัดกร่อนแห่งเหวลึกทิ้งไว้”
ฉีชิงหยวี่เม้มริมฝีปาก: “บางที เธออาจจะเข้ากับพลัง[เวลา]ได้ดีก็ได้”
“อาจจะใช่”
มู่ปิงเกอมอบกล่องดนตรีให้ฉีชิงหยวี่
“อันนี้ให้พวกเธอ มันไม่เหมาะที่จะตามเราไป พวกเธอน่าจะเก็บซากอารยธรรมไว้บ้างแล้ว เอามันไปรวมไว้ด้วยกันเถอะ บางทีสักวันหนึ่ง มันอาจจะให้ประโยชน์ที่คาดไม่ถึงก็ได้”
ประเด็นคือ กล่องดนตรีที่สูญเสียพลังศักดิ์สิทธิ์ไปแล้ว ไม่สามารถเริ่มทำงานได้เหมือนเดิมอีกต่อไป ถ้ามันตามพวกเขาไป มันจะประสบอันตรายได้ง่าย ๆ
ฉีชิงหยวี่รับกล่องดนตรีมา แล้วก้มลงมอง
“พวกเรามีที่ที่เหมาะกับพวกมันจริง ๆ แต่ถ้าตามพวกเธอไป...”
มองดูทั้งหกคน ฉีชิงหยวี่กลืนคำพูดที่เหลือลงท้อง
ตามคนทั้งหกนี้ไป ชีวิตคงไม่รอดแน่ ๆ
เย่ปู้หวี่ลูบคาง แต่ก็ไม่ได้คิดอะไรให้มากความ บางทีอาจจะอย่างที่ฉีชิงหยวี่พูด มู่ปิงเกอเข้ากับ[เวลา]ได้ดีก็ได้
เพราะว่า...
มู่ปิงเกอมีแม่น้ำแห่งกาลเวลาที่สลักอารยธรรมและไหลรินอยู่ด้วยนี่นา