หว่านหลานตาเหลือกแล้วเหลือกอีก ปรายตามองบนอย่างเซ็งๆ
“ที่ไหนมีอะไรแบบนั้นล่ะ ตอนนั้นก็แค่จะให้เธอใจเย็นลง เลยพูดไปเรื่อยเปื่อยเพื่อเบี่ยงความสนใจเท่านั้น ฉันไม่ใช่ซูอูเว่ย ไม่มีนิสัยชอบสะสมเรื่องดำๆ ของคนอื่นหรอก”
ไซล์ดมุมปากกระตุก: “คราวหน้าเปลี่ยนวิธีเบี่ยงเบนความสนใจเถอะ”
เขาเชื่อ เธอเชื่อจริงๆ นะเนี่ย
หว่านหลานถอนหายใจ รู้สึกได้ถึงอะไรหลายอย่าง
“ท่านดยุกสเลด เดิมทีฉันคิดว่าคุณน่ะคือคนที่น่าจะควบคุมตัวเองไม่อยู่ได้ง่ายที่สุด ที่แท้ฉันก็ดูคนผิดไปเอง เพื่อนร่วมงานของคุณ เจียลาด์ นี่สุดยอดเกินไปจริงๆ ส่วนเคอหลินก็เหมือนกัน สายตานั่นแทบจะระเบิดความอยากลงไปเองออกมาอยู่แล้ว”
เธอพาดตัวลงบนราวบันไดที่แกะสลักลวดลาย พูดออกมาจากใจจริง
“หลายปีมานี้ ทั้งถูกบงการ ทั้งโดนข่มขู่ทั้งเปิดเผยและแอบแฝง คุณนี่ทนได้จริงๆ ถ้าเป็นฉัน คงบ้าไปแล้วล่ะ”
“ไม่มีประโยชน์”
ไซล์ดพูดย้ำอีกครั้ง
“มันไม่มีประโยชน์ บ้าหรือร้องไห้ก็ไม่สามารถแก้ปัญหาอะไรได้ ถ้าไม่ทนก็ไม่มีทางเลือก ฉันก็อยากจะบ้าไปสักครั้ง ตายให้มันรู้แล้วรู้รอดไปเลย แต่ฉันไม่มีพลัง และที่แย่กว่านั้นคือ ฉันยังหาจุดหมายที่จะบ้าไม่เจอด้วยซ้ำ”
เขากางมือออก ประชดตัวเอง
แล้วก็ทำตามอย่างหว่านหลาน พาดตัวลงบนราวบันได หรี่ตามองแสงแดดอันอบอุ่นและเงียบสงบ
“ตอนที่รู้ความจริง จะบอกว่าไม่เจ็บปวดก็ไม่จริง จะบอกว่าไม่โกรธก็ไม่จริง ตอนนั้นคิดจะพุ่งขึ้นไปจริงๆ แต่นายดึงฉันไว้ได้ ฉันเลยรู้ตัวว่าฉันทำไม่ได้ ตอนนี้ฉันยังไม่สามารถฆ่ามันได้ นี่คือความจริง