"หุบปากเถอะ"
ไซล์ดกดไหล่เจียลาด์ไว้ "ฉันไม่อยากเป็นหัวหน้าคณะอัศวินอะไรนั่น ให้เธอทำตัวปกติๆ หน่อย"
เจียลาด์ขมวดคิ้ว "แต่นี่มันเป็นของเธออยู่แล้ว ใครไม่เห็นด้วย ฉันจะไปฟันคนนั้น"
"ฉันไม่เห็นด้วย เอางั้น เธอฟันฉันเลย มาสิ" ไซล์ดยื่นคอออกมา พลางกลอกตา
"เจียลาด์ เธอไม่ใช่เด็กหนุ่มเลือดร้อนอายุสิบกว่าๆ แล้ว จะทำตัวมั่นคงไม่ได้หรือไง"
"แต่..."
"ไม่มีแต่"
ไซล์ดหันไปทางเซียวเอ๋อร์เว่ย "อ๋องน่ะไม่ต้องพูดถึง..."
"ไม่ได้!" เคอหลินและคนรับใช้แก่ค้านพร้อมกัน
หว่านหลานกางมือ "เห็นไหม ท่านดยุกไซล์ด เป็นฉันทามติ เสียงข้างมากชนะเสียงข้างน้อย ดยุก...ผิดไป อ๋องท่าน ขอแสดงความยินดีด้วย"
ไซล์ดหลับตาลงครู่หนึ่ง "เธอเป็นคนที่ต้าเซี่ยส่งมาป่วนฉันใช่ไหม"
"อะไรกัน" หว่านหลานเบิกตากว้าง "คนที่เลือกคือพวกคุณเอง อ๋อง พวกคุณเลือกเองนี่นา"
ไซล์ดค่อยๆ เอามือกุมหัว "ฉันยังเกลียดพวกเธออยู่ดี"
หว่านหลานหัวเราะ "แต่พวกเราไม่เกลียดเธอนี่นา"
ไซล์ดรู้สึกว่าการได้เจอฉุดฟ้าพังทลายคือเคราะห์กรรมของเขา ใครเห็นเขาก็ต้องเกลียด น้องชายของจักรพรรดิแห่งนิวโรม ดยุกไซล์ด ผู้โด่งดังในโลกปัจจุบันเรื่องความหยิ่งยะโส มองใครไม่เห็น
เขาหลอกไล่คนไปได้หลายคน แต่พอมาเจอฉุดฟ้าพังทลายเข้าเท่านั้นแหละ เจอหายนะในชีวิต
เถียงก็เถียงไม่ชนะ หนีก็หนีไม่พ้น ยิ่งไปกว่านั้น คนพวกนี้ยังไม่เกลียดเขา แถมยังคิดว่าเขาน่าสนใจอีกต่างหาก
ไซล์ดสูดหายใจลึก หมดทางแก้อีก
"ฉันไม่เคยเจอคนแบบพวกเธอมาก่อนเลย"
มุมปากทั้งสองข้างของหว่านหลานโค้งขึ้น เผยรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ "ตอนนี้เธอก็ได้เจอแล้วไง"