[ราชาสายลมสายฟ้า]มองดูสี่คนที่อยู่ไกลออกไป คิดแล้วก็ตัดสินใจว่าจะทำความดีให้ถึงที่สุด รวบรวมสายลมยาวห่อหุ้มทั้งสี่คน ส่งพวกเขาไปยังที่ที่อยู่ใกล้กับโลกปัจจุบัน
กลับมาถึงเขตปลอดภัย หว่านหลานก็ถอนหายใจโล่งอก พ้นภัยแล้ว ครั้งนี้ศูนย์กลางของเหตุการณ์ไม่ใช่เธอ ใคร ๆ คงไม่พูดได้อีกว่า สมาชิกฉุดฟ้าพังทลายเป็นแม่เหล็กดึงดูดเหตุการณ์หายนะ
ครั้งนี้เธอ โดนเขาเล่นงานล้วน ๆ
เมื่อเคอหลินแบกเจียลาด์เข้ามาในนิวโรม เซียวเอ๋อร์เว่ยสีหน้าหนักอกหนักใจ อีกสามประเทศก็ส่งข้อความมาสอบถามว่าเกิดอะไรขึ้นกันแน่
นักสู้ระดับแปดคนหนึ่งได้รับบาดเจ็บกลับมา นี่ก็เป็นผลกระทบไม่น้อยต่อโลกปัจจุบัน
เซียวเอ๋อร์เว่ยมองดูพวกเขาอย่างหนักอกหนักใจ ไซล์ดเงียบไม่พูดจา เคอหลินและหมอประจำคณะอัศวินกำลังยุ่งอยู่กับการรักษาเจียลาด์ ส่วนเจียลาด์เองสลบไม่รู้สึกตัว
เขาจึงทำได้เพียงหันสายตามองไปที่หว่านหลานที่กำลังครุ่นคิดอยู่
หว่านหลาน: .......
"ไม่ใช่นะ เรื่องนี้ฉันพูดเหมาะเหรอ?"
เซียวเอ๋อร์เว่ยยกมือขึ้น น้ำเสียงสุภาพอ่อนโยน: "พูดมาเถอะ เราก็อยากรู้เหมือนกันว่าเกิดอะไรขึ้นกันแน่ ทุกประเทศให้ความสนใจเรื่องนี้มาก สิ่งมีชีวิตอะไรกัน ที่ทำให้นักสู้ระดับแปดสลบไม่ฟื้น"
หว่านหลานกวาดตามองผู้คนที่ไม่เกี่ยวข้องรอบข้าง
เลขาธิการคนเก่ามองพวกเขาเป็นเชิง แล้วคนกลุ่มหนึ่งก็เดินออกไปนอกห้อง ปิดประตูใหญ่เรียบร้อย
เลขาธิการคนเก่าสร้างช่องว่างกั้นแยกขึ้นมา ยังเตรียมชาฮ่องเต้ถ้วยหนึ่งให้หว่านหลานอย่างใส่ใจ