[คุกเหล็ก]ยกมือขึ้นหนึ่งข้าง
“เหล็กกล้า จงหลอมละลาย”
ถ้อยคำราวกับคำสาปแช่งดังก้องไปทั่วเวหา ยังไม่ทันจางหาย แผ่นดินของเกาะมรณะก็สั่นสะเทือน อาวุธและสิ่งก่อสร้างที่หล่อหลอมจากเหล็กกล้าราวกับถูกโยนลงในเตาหลอมอุณหภูมิสูง ถูกเผาจนแดงและละลายเป็นน้ำเหล็ก
สิ่งแรกที่ถูกเผาคืออาวุธของทหารรักษาการณ์บนพื้น ป้อมปืนด้านหน้าละลาย ตามมาด้วยป้อมปราการเหล็กกล้า
ป้อมปราการเหล็กกล้าที่ต้านทานหายนะมานับไม่ถ้วน เต็มไปด้วยรอยแผลเป็น ละลาย น้ำเหล็กไหลลงมาจากด้านบนราวกับยางมะตอย ทหารในป้อมรีบอพยพอย่างรวดเร็ว
ปืนในมือก็กลายเป็นน้ำเหล็ก ไม่ว่าพวกเขาจะพยายามรั้งไว้แค่ไหน ผิวหนังก็ไหม้เกรียมเป็นตุ่มพองโต ก็ไม่อาจยับยั้งความจริงที่ว่าอาวุธในมือและป้อมปราการกลายเป็นน้ำเหล็กได้
“จงรวมร่าง”
น้ำเหล็กไหลย้อนกลับ เม็ดเหล็กจำนวนนับไม่ถ้วนรวมตัวกันเป็นทะเลเหล็กอันกว้างใหญ่ ภายใต้การเรียกร้องของ[คุกเหล็ก] รวมตัวกันเป็นปลายนิ้ว ข้อต่อ จากนั้นก็เป็นฝ่ามือ
ยากจะบรรยายว่าสิ่งนั้นคืออะไร แต่ละนิ้วเทียบเท่าตึกสูงห้าสิบชั้น ราวกับตึกระฟ้าถูกแขวนกลับหัว แผ่นดินถูกปกคลุมก็เป็นเช่นนี้
เหล็กกล้าที่อยู่ไกลออกไปยังคงละลาย กระแสเหล็กยอมจำนนต่อพลังของภาพฉายภัยธรรมชาติระดับสิบ[คุกเหล็ก] ค่อยๆ สร้างมือเหล็กที่บดบังท้องฟ้าให้สมบูรณ์
อาวุธที่เคยปกป้องโลกปัจจุบัน กลายเป็นร่างอันน่าสยดสยองของภัยธรรมชาติศัตรู พุ่งลงสู่แม่น้ำลืมเลือนอย่างดุร้าย
ท่ามกลางคลื่นกระแทกและลมกรรโชกที่ปะทุไม่หยุด ม่ออี้กดดาบที่ยังไม่ชักออกจากฝัก