"จุ๊ๆ……"
เย่ปู้หวี่รีบยกนิ้วชี้ขึ้นจ่อปาก: "เบาๆ หน่อย แค่ลางสังหรณ์เท่านั้น ลางสังหรณ์ มันไม่จำเป็นต้องถูกเสมอไป ฮ่าๆ……"
"แคร่ก……แคร่ก……"
"ฮ่า……เหอะ……"
รอยยิ้มหายไปจากใบหน้า เสียงหัวเราะแหยๆ กลายเป็นเสียงเย็นชาที่ไร้คำพูด
เย่ปู้หวี่จ้องมองแผ่นน้ำแข็งที่แผ่ลามมาจากภายนอก ดวงตาสีแดงคู่นั้นไร้จุดโฟกัส ไม่มีความส่องสว่าง
สมาชิกทีมฉุดฟ้าพังทลายมุมปากกระตุก พากันหันไปมองเย่ปู้หวี่ที่สีหน้าซีดเซียวราวกับถูกทุบ
แม้แต่ซูอูเว่ยผู้หาความสนุกก็ยังรู้สึกสงสารเธอขึ้นมา
"นายนี่……แม่นจริงๆ นะ"
เย่ปู้หวี่จ้องมองน้ำแข็งที่รุกล้ำเข้ามาด้วยสีหน้าเรียบเฉย แล้วถามอย่างแห้งผากในใจ:
"เจ้า[วาฬแห่งเสียงคร่ำครวญ]ผู้ยิ่งใหญ่ นี่มันศัตรูตัวฉกาจอะไรของนายวะ?!"
เฮ้อ ยังไงก็ต้องถามอยู่ดี เจ้าปลาวาฬน้อยพูดอย่างอารมณ์ดี:
"ภัยธรรมชาติระดับสิบเอ็ด[นิรันดร์หนาวเหน็บ] เรียกมันว่าก้อนน้ำแข็งก็ได้ เป็นไง ระดับความเท่พอไหมล่ะ"
เย่ปู้หวี่ร้องไห้
"คนรู้จักของนายไม่ใช่ระดับสิบเหรอ? นายเป็นภัยธรรมชาติระดับสิบ ข้ามระดับไปทำไม!"
เจ้าปลาวาฬน้อยปลอบ: "เฮ้อ ก็ประมาณเดียวกันแหละ [นิรันดร์หนาวเหน็บ]น่ะสามารถแช่แข็งวิญญาณได้ ถ้ามันลงมือกับแม่น้ำลืมเลือนล่ะก็ ทางใหม่ของนายก็จบเห่ก่อนจะเริ่มแน่"
เย่ปู้หวี่สีหน้าซีดเผือด: "แล้วทำไงดีล่ะ?"
เจ้าปลาวาฬน้อยโบกครีบ พูดอย่างมั่นใจ: "รวมพลังของแม่น้ำลืมเลือน โหมดโกง สาดมัน!"
จะสาดบ้าอะไรละ มันจะจับฉันไปแช่แข็งเป็นตุ๊กตาน้ำแข็งมากกว่า ฉันจะสาดมันยังไง? สาดด้วยอะไร?