เจ้าปลาวาฬน้อยขยับครีบ ส่งสัญญาณให้เย่ปู้หวี่เอาหูมาใกล้
ไม่กี่วินาทีต่อมา เย่ปู้หวี่จ้องเจ้าปลาวาฬน้อยด้วยความตกตะลึง นานถึงครึ่งนาทีเต็ม
สีหน้าเคร่งเครียด น้ำเสียงหนักแน่นราวเหล็ก
“นี่แหละคือเป้าหมายที่แท้จริงของเธอใช่ไหม วาฬแห่งเสียงคร่ำครวญ”
เย่ปู้หวี่จ้องเจ้าปลาวาฬน้อยอย่างจริงจัง
เข้าไปในแม่น้ำลืมเลือน ในฐานะของขวัญจากฟ้า เข้าไปในโลกจิตของนาง ผลักดันการปฏิรูปแม่น้ำลืมเลือนทีละก้าว ผลักดันการสมบูรณ์ของวิถีวิญญาณ
สุดท้าย ทลายรากฐานของเหวลึกเขตสาม ขุดวิญญาณที่หลับใหลอยู่ในเหวลึกออกมา สร้างหายนะที่ไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อน ทำให้เขตสามทั้งเขตปั่นป่วน
หากการคาดเดาทั้งหมดนี้ถูกต้อง แล้วที่ปลาวาฬตายตัวนี้พูดไว้ก่อนหน้านี้ จะเชื่อได้สักกี่ส่วนกัน?
เจ้าปลาวาฬน้อยยิ้มอย่างลึกลับ “เธอลองเดาดูสิ?”
สายตาเย่ปู้หวี่คมขึ้น ริมฝีปากขยับ อยากจะถามอะไรบางอย่างแต่ก็ไม่ได้ถามออกไป แค่ชูนิ้วกลางขึ้นมา
“เธอควรจะสวดมนต์ให้เรื่องนี้จบลงอย่างปลอดภัย ไม่งั้นเตรียมตัวเจอฉันได้เลย!”
เจ้าปลาวาฬน้อยกะพริบตามองโลกจิตที่ว่างเปล่า ครู่หนึ่งก็เกาหัว
“แย่หน่อย ทำเกินไปหน่อย บางทีควรจะบอกเธอตั้งนานแล้ว?”
คิดไปคิดมา เจ้าปลาวาฬน้อยก็ส่ายหัว “ช่างเถอะ บางเรื่องรู้เร็วเกินไปก็ไม่ได้ผลตามที่หวังไว้”
หลังจากรู้ว่า ‘การตอบสนอง’ ที่ว่านั้นคืออะไร เย่ปู้หวี่ลืมตาขึ้น ยังทันจะแสดงสีหน้าเคร่งเครียดก็เห็นดวงตาสีสันแปลกประหลาดห้าคู่
จ้องเขม็งมาที่นาง ทำเอานางถอยหลังหนึ่งก้าว
“บ้าเอ๊ย พวกเธอทำอะไรกัน?”
ซูอูเว่ยเลิกคิ้วเบา ๆ “รู้แล้วเหรอว่าการตอบสนองคืออะไร?”
เย่ปู้หวี่หลบกับดักเล็ก ๆ ในคำพูดของซูอูเว่ยอย่างชาญฉลาด ตอบว่า “ฉันแค่กำลังคิดว่าจะบอกพวกเธอยังไงดี”