ยวนส่ายมือออกกว้าง "อย่ามองฉันแบบนั้นสิ ใครจะรู้ว่าตอนนั้นนายพูดจริงหรือเท็จ ฉันได้แต่สั่งพวกเขาด้วยคำสั่งที่โหดเหี้ยมที่สุด"
"ดูสิ สิ่งที่สัญญาไว้กับนาย พวกเขาก็ทำเสร็จแล้วไม่ใช่รึไง เอาร่างเทียมมาให้หนึ่งชุด แต่มันมีแค่ชุดเดียวเท่านั้น"
เธอพูดซ้ำ "ถ้าใช้แล้ว มันก็หมดไป"
เมอร์เคิลพยักหน้า "ขอบคุณ ฉันจะใช้มัน ส่วนร่างนี้เก็บไว้ให้เขาก็พอ ฉันจะใช้อีกร่างนั้นจุดระเบิดแก่นเทพารักษ์ชิ้นนี้ แบบนั้นผู้คนบนโลกใบนี้จะได้สัมผัสถึงความตายอีกครั้ง ใช่ไหม"
เขาหันไปมองโข่วอิ้งทั้งสามคน พร้อมรบทุกอย่างเรียบร้อยแล้ว
โหลวกวานซานทำหน้าเหมือนปวดฟัน
"ไม่ใช่ ทำไมต้องระเบิดตัวเองด้วย จะเอามันไประเบิดทิ้งตรง ๆ ก็จบแล้วไม่ใช่รึไง"
เมอร์เคิลกับยวนอึ้งงัน ความอับอายทำให้เท้าแทะเล็มพื้น
หา? แบบนี้เอง ไม่ต้องระเบิดตัวเองก็ได้รึ
"แต่ฉันมีคำขอหนึ่งเรื่อง"
โข่วอิ้งเอ่ยขึ้นทันที สายตาเปล่งประกายมองไปที่ยวนและเมอร์เคิล
"ฉันขอให้พวกคุณสัญญาว่า เมื่อทุกอย่างสำเร็จ ช่วยพวกเราสร้างสิ่งหนึ่งขึ้นมา"
"ได้แน่นอน ไม่ว่าจะอะไรก็ได้ แม้แต่จะขอโลกใบนี้ไปก็ยังได้"
เสียงของเมอร์เคิลเรียบนิ่งไร้คลื่นลม
แต่แล้วก็ถูกยวนผลักออกไปเต็มแรง
"ไม่ได้! เรื่องหลักการ เรื่องที่เป็นอันตรายต่อประชาชนเราไม่ทำ ถ้าพวกคุณคิดจะทำให้โลกใบนี้เป็นทาส ฉันเป็นคนแรกที่ไม่ยอม!"
โข่วอิ้งยิ้ม "วางใจสิ ฉันแค่ต้องการให้พวกคุณช่วยสร้างอาวุธหนึ่งชิ้น เพราะศัตรูที่พวกเราต้องเผชิญต่อไป อาจจะแกร่งกว่า[อมตะ]เสียอีก"