เสียงระเบิดกึกก้องสั่นสะเทือน กลางความมืดมิด จุดแสงสีแดงเล็ก ๆ จุดประกายขึ้นจนกลืนทุกสิ่ง
มันฉีกขาดกองทัพปีศาจที่ลึกที่สุด ทำให้ความสับสนและเสียงครวญครางทั้งหลายเงียบกริบลงในทันที แล้วแปรกายเป็นเปลวเพลิงอันรุนแรงนับหมื่นยศาสน์
ใบมีดหอกขนาดมหึมาพุ่งทะลุผ่านเหนือศีรษะของเย่ปู้หวี่ ส่องสว่างตำแหน่งที่เธอยืนอยู่ ย้อมพื้นที่มืดสนิทให้เป็นสีแดงชาดทั้งหมด เหมือนภูเขาที่เฉียงทิ่มลงจากฟ้ากลางหัวของเธอ ทิ่มลงเข้าที่ร่างของ[อมตะ]
คมแหลมทิ่มทะลุ[อมตะ]อย่างตรงเป้า ภูเขาที่พาดขวางก็โถมบดขยำเข้ามา
ครั้งแรกที่[อมตะ]ถูกบดขยำ มันได้ลิ้มรสความเจ็บปวดที่หาที่เปรียบมิได้
เทพผู้รับรู้ความเจ็บปวดเป็นครั้งแรก ส่งเสียงครวญออกมาอย่างจริงจัง
ที่แท้...ถึงแม้จะเป็นเทพก็เจ็บได้
เศษกะโหลกที่แตกร้าวร่วงลงมาเหมือนผืนฟ้าที่สลายสู่ด้านล่าง
[อมตะ]ดึงแก่นเทพของตนหลบออก แล้วรวมร่างขึ้นใหม่ในจุดที่ห่างไกลจากเย่ปู้หวี่
ชายชราผมขาวโพลนแสดงสีหน้าบิดเบี้ยวจากความเจ็บปวด หน้าผากยังคงเปียกชื้นไปด้วยเหงื่อเย็นที่ผุดขึ้นจากความปวด
"นี่มันเรื่องอะไรกันแน่ บนดินแดนของฉัน มีใครมาเรียกใช้พลังที่ฉันไม่รู้จักได้ มันต่างจากบ้านผีสิงตรงไหน!"
ดวงตาของ[อมตะ]สั่นคลอน "ไม่ได้ ต่อสู้กับบ้าคลั่งคนนี้ต่อไม่ได้แล้ว ต้องเอาแก่นเทพอีกครึ่งกลับคืนมาก่อน เมื่อนั้นจะใช้อำนาจของโลกกวาดล้างพวกมันให้สูญสิ้น!"
ชายชราพุ่งดิ่งลงมาทันที แต่วินาทีถัดมาเงามืดก็คลุมทับ