ครึ่งนาทีต่อมา ซูอูเว่ยจำใจเปิดเทอร์มินัล แล้วพิมพ์ข้อความลงในหน้าจอรวม
ซูอูเว่ย: เจออะไรบางอย่างทางตะวันออกเฉียงใต้ของป่า ต้องการคนเพิ่ม รีบมา
"ติ๊ด..."
เย่ปู้หวี่ยกข้อมือขึ้นมองข้อความบนหน้าจอรวม แล้วพูดอย่างสุภาพว่า "การสอบยังสามารถเรียกคนอย่างเปิดเผยแบบนี้ได้ด้วยเหรอ?"
"แน่นอน" ซูอูเว่ยตอบกลับข้อความบนหน้าจอรวม "การแบ่งปันข้อมูลก็เป็นวิธีหนึ่งในการเพิ่มระดับการสำรวจ สำหรับผู้ตื่นรู้แล้ว ไม่ว่าจะอยู่ที่ไหน เป้าหมายมีเพียงหนึ่งเดียว นั่นคือการเปิดเผยความจริงของวันสิ้นโลก และช่วยโลกที่กำลังสั่นคลอนนี้ไว้"
พูดจบเขาก็หัวเราะเบา ๆ "การปิดบังซ่อนเร้นแล้วทะเลาะกันเอง มันโง่เกินไป"
"มีคนตอบกลับคุณกี่คน?" เย่ปู้หวี่ถาม
"เยอะมาก" ซูอูเว่ยพิงต้นไม้ ยิ้มแล้วแกว่งข้อมือ "ใกล้ป่านี้ มีคนเกือบพันคน"
"เยอะขนาดนั้นเลย?"
"นี่คือการสอบเข้ามหาวิทยาลัยของต้าเซี่ย ถ้าคนไม่เยอะจะสมกับคำว่า ม้าศึกหมื่นตัวข้ามสะพานไม้กระดานเดี่ยวได้ยังไง? แต่ว่าคนที่มาหาพวกเราไม่น่าจะมากนัก"
ดวงตาสีอำพันมองเข้าไปในส่วนลึกของป่าทึบ "เพราะใคร ๆ ก็อยากเป็นที่หนึ่ง คนที่คิดจะร่วมทีมกับพวกเรา ไม่น่าเกินห้านิ้วมือ"
"โอ้ งั้นคุณรอไปเถอะ ฉันไปก่อนละ" เย่ปู้หวี่ลุกขึ้นวิ่งทันที
เธอจะไม่ร่วมทีมกับคนเจ้าเล่ห์แบบนี้เด็ดขาด
หนีดีกว่า
ซูอูเว่ยส่ายหัวถอนหายใจ "ผลไม้ที่เก่งัดมามันไม่หวาน ช่างเถอะ"