สีหน้าของเย่ปู้หวี่เคร่งเครียดลงทันที [พายุสังหาร]? นั่นไม่ใช่มหันตภัยธรรมชาติระดับเก้าที่ถูกกำจัดไปแล้วหรือ?
[พายุสังหาร]คือตัวแทนพลังแห่งพายุ เมื่อหลายร้อยปีก่อนได้ถูกสลายไปแล้ว ภัยธรรมชาตินั้นยากจะกำจัดให้สิ้นซาก ยังไงหรือว่ามันยังมีความเป็นไปได้ที่จะรวมตัวกันอีก?
แล้วพื้นที่แถวนี้ก็รองรับพลังส่วนหนึ่งของ[พายุสังหาร]?
เย่ปู้หวี่เม้มปากแน่น สถานการณ์ดูจะร้ายแรงอยู่ เรื่องนี้ไม่รู้ว่าสมาคมมหาวิทยาลัยรู้เรื่องหรือไม่ หรือว่านี่ก็เป็นส่วนหนึ่งของการสอบ?
เธอหดตัวลง เปิดเทอร์มินัล พิมพ์สิ่งที่เห็นลงในห้องแชทสาธารณะ
เย่ปู้หวี่: เพื่อน ๆ มีการค้นพบใหม่ กลางป่าทึบมีคนชุดดำ ดูเหมือนจะพยายามปลุกพลังที่หลงเหลือของ[พายุสังหาร]
แขนที่ชายชุดดำยกขึ้นถูกสายลมที่โหมกระหน่ำฉีกขาด แปลกที่แขนนั้นกลับกลายเป็นเศษกระดาษปลิวว่อน ลอยวนรอบ ๆ สายลม ค่อย ๆ รวมตัวกันเป็นลวดลายพิเศษ
พอจะมองเห็นได้เลือนรางว่ามันคือดาบยาว ตัวดาบพันด้วยหนาม ปลายดาบชี้ไปที่แกนกลางพายุ
ชายชุดดำหัวเราะออกมาเบา ๆ เสียงทุ้มต่ำ: "จงยอมจำนนต่อพลังแห่งความว่างเปล่าเถิด ในเมื่อสูญเสียเกียรติยศแห่งมหันตภัยไปเสียแล้ว ไม่มีที่ไป งั้นก็จงกลับสู่อ้อมกอดแห่งความว่างเปล่า เราจะล้างแค้นให้เจ้าเอง!"
ความว่างเปล่า... ให้ตายสิ คงไม่ใช่คณะความว่างเปล่าหรอกนะ เย่ปู้หวี่มุมปากกระตุก นึกถึงบทแนะนำในตำราเรียนได้
คณะความว่างเปล่า เคยเป็นดาวเด่นอันเจิดจรัสในประวัติศาสตร์มนุษย์ แต่ไม่ว่าดาวดวงไหนก็ต้องร่วงหล่นในที่สุด ตอนนั้นคณะความว่างเปล่าเลือกเดินอีกเส้นทางที่สุดโต่ง ยึดถือกฎแห่งผู้แข็งแกร่งกลืนกินผู้อ่อนแอ เลี้ยงคนแบบเลี้ยงแมลงพิษ