ฉวยจังหวะวินาทีนั้น ซูอูเว่ยส่งพลังทั้งหมดเข้าใส่คมมีด ฟาดลงอย่างเต็มแรง คมมีดเฉือนผ่านอสูรสายฟ้าและเคียวลม เปลวเพลิงสีทองเผาไหม้พายุที่พัวพัน ฉีกเปิดช่องว่าง กลืนกินภายในทั้งหมด
หลังมีดนั้น ใบหน้าของเขาซีดขาวลงไปมาก
เปลวเพลิงลุกโชนพลุ่งขึ้น ซูอูเว่ยหันกลับมาด้วยความตกตะลึง: "แม้แต่หายนะเธอก็ยังปล้นอีกเหรอ!?"
เย่ปู้หวี่ยิ้มอย่างเก้อเขิน: "ค่าชดเชยที่บังคับ ฉันทำอะไรมันไม่ได้"
ทั้งสองเงียบไปพักหนึ่ง
ซูอูเว่ยมองซากศพที่ถูกโยนออกมาบนพื้น ซึ่งยังมีแสงสายฟ้าและพลังลมวนเวียน จากนั้นมองวัสดุที่ดำมืดไร้ชีวิตท่ามกลางแสงไฟ
ในใจเต็มไปด้วยความรู้สึกหลากหลาย
"เพิ่งรู้เลยว่า วัสดุที่เกิดจากซากศพ สามารถคงพลังของหายนะเดิมเอาไว้ได้"
เย่ปู้หวี่เม้มริมฝีปาก พูดประโยคหนึ่งที่เกือบทำให้ซูอูเว่ยโมโหอีกครั้ง:
"เธอต้องการรักษาไหม?"
ซูอูเว่ยมุมตากระตุก ยกมุมปากที่ซีดเซียวขึ้น พูดหนักแน่น: "ขอบคุณ ไม่ต้อง"
คนเราจะตกหลุมเดียวกันสองครั้งได้ยังไง!
ในความเข้าใจผิดอันสั้นนี้ มีเพียงหายนะเท่านั้นที่บาดเจ็บ
อสูรสายฟ้าและเคียวลมตายอย่างอับจน พวกมันกำลังต่อสู้กันอยู่ดีๆ ก็ถูกทั้งสองคนร่วมมือกันจัดการโดยบังเอิญ ตายไปแล้วยังถูกจัดการอีก ยังถูกบังคับให้จ่ายค่าชดเชยอีก ช่าง...สุดจะทน