อย่ามาพูดประชดกันหน่อยเลย ตอนนี้สถานการณ์แบบนี้จะทำยังไง?
เจ้าปลาวาฬน้อยส่งเสียงหงิง ๆ ในใจว่า "ง่ายมาก ก็ให้เขายอมจ่ายอะไรสักอย่างเป็นการตอบแทนสิ แต่ว่าบอกก่อนเลย เงินไม่เอานะ"
เย่ปู้หวี่ยิ้มแห้ง ๆ มองไปทางรุ่นพี่ พยายามฝืนพูดออกไปว่า "รุ่นพี่คะ คุณอาจจะต้องจ่ายอะไรให้ฉันสักอย่างถึงจะลุกขึ้นได้นะคะ"
"หา?" รุ่นพี่ชี้มาที่ตัวเอง "ฉันต้องจ่ายเงินงั้นเหรอ?"
"ไม่ใช่เงินค่ะ แค่ให้อะไรก็ได้" เย่ปู้หวี่ร้อนใจจนเหงื่อซึมที่หน้าผาก พูดเร็วขึ้นมาก
"ผลข้างเคียงของความสามารถฉันคือ บังคับให้เป้าหมายที่รักษาจ่ายค่าตอบแทน ถ้าเขายอมให้โดยสมัครใจ การบังคับนี้น่าจะถูกยกเลิกได้ค่ะ"
รุ่นพี่สาวที่ยืนอยู่ข้าง ๆ ฟังอย่างเพลิดเพลิน ตบไหล่รุ่นพี่ที่คุกเข่าอยู่ด้วยความสนใจ ใบหน้าเต็มไปด้วยความตื่นเต้นที่ได้เจอของแปลกใหม่
"หัวหน้าทีมเฮ่าเหลียง ยังไม่ต้องลุกก่อน ให้พวกเราลองกันก่อน ดูสิว่าค่าตอบแทนบังคับของรุ่นน้องคนนี้มันจะบังคับขนาดไหน"
เฮ่าเหลียงที่คุกเข่าอยู่ครุ่นคิดด้วยการลูบคาง เอียงหัวถาม "งั้นลองดู? ยังไงก็ไม่น่าเป็นความสามารถระดับกฎแห่งเหตุผลหรอกน่า"
อาจารย์จางอิงหยิบสมุดบันทึกข้าง ๆ ขึ้นมา แล้วเขียนสิ่งที่เกิดขึ้นตอนนี้อย่างรวดเร็ว "น่าลองจริง ๆ"
นักเรียนคนอื่น ๆ ก็เริ่มอยากลองตามกันไปหมด
เหลือเพียงเย่ปู้หวี่คนเดียวที่ยืนงง มุมมองแบบมีจิตวิญญาณแห่งการวิจัยขนาดนี้เลยเหรอ? เริ่มจะบ้าไปแล้วจริง ๆ
"ไม่บ้าไม่สำเร็จ ความสามารถใดก็ตามที่สามารถพลิกสถานการณ์ของโลกใบนี้ได้ ล้วนควรค่าแก่การวิจัย" จางอิงกวักมือใหญ่ ๆ แล้วสั่งนักเรียนข้างหลังให้ลองขยับตัวเฮ่าเหลียง