เย่ปู้หวี่มึนงงส่ายหน้า:"ไม่ ฟังไม่เข้าใจ พูดภาษาคนได้ไหม"
เจ้าปลาวาฬตัวน้อยโกรธจนใช้หางฟาดอากาศ:"หมายความว่าความสามารถของเธอ ต้องให้คนอื่นจ่ายราคาไง! เธอคิดว่าฉันมาได้ยังไง ฉันเต็มใจรึไง!"
เจ้าปลาวาฬตัวน้อยโกรธจนแผดเสียง:"ฉันมี[ภัยธรรมชาติ]ระดับสิบดีๆ ไม่ทำ มาเป็นคู่มือให้เธอ ฉันมันโง่จริงๆ!"
เย่ปู้หวี่ปลอบ:"ใจเย็นๆ ใจเย็นก่อน"
"ใจเย็นอะไร! เธอไม่ตื่นช้าไม่ตื่นเร็ว ดันไปตื่นตอนที่[วาฬแห่งเสียงคร่ำครวญ]ถล่มลงมาพอดี แล้วก็คลุ้มคลั่งรักษามัน สุดท้ายมันจำใจต้องแยกซากส่วนหนึ่งออกมาจ่ายค่าเสียหาย..."
เจ้าปลาวาฬตัวน้อยโกรธจนตัวสั่น:"[ภัยธรรมชาติ]ระดับสิบ เธอคิดว่าเธอรักษาได้เหรอ? เธอเก่งพอรึไง?"
มันสิ้นหวังมองไปทางเย่ปู้หวี่ พร้อมตั้งคำถามจากก้นบึ้งหัวใจ:"เธอนี่มันมีพิษจริงๆ"
เย่ปู้หวี่ยิ้มแห้งๆ ไม่พูดอะไร เธอก็ไม่เต็มใจเหมือนกัน เรื่องพวกนี้เธอไม่รู้เลยสักนิด... จะโทษเธอก็ไม่ได้ใช่ไหม
เธอเกานิ้วตัวเอง อยากจะตบเบาๆ ที่ซากภัยธรรมชาติที่โกรธจนหน้าแดงนี้ ถ้าเป็นค่าเสียหายที่ต้องจ่ายเพราะความสามารถของเธอ เธอก็มั่นใจได้ว่าเจ้าปลาวาฬตัวน้อยทำร้ายเธอไม่ได้
แบบนี้ก็ไม่ใช่ของดีที่ติดตัวเธอหรอกเหรอ?
"เธอยังมีความสามารถอื่นอีกไหม?"
เจ้าปลาวาฬตัวน้อยเนรมิตโซฟาตัวใหญ่ขึ้นมา แล้วเอนตัวลงนอนหางปลาพาด:"โอ้ รู้แล้วว่าฉันทำร้ายเธอไม่ได้ ความสามารถอื่นก็มีนะ นอกจากการเป็นคู่มือแล้ว ยังปกป้องจิตสำนึกของเธอได้ด้วย