จางอิงเบิกตาขึ้นเล็กน้อย จ้องมองเย่ปู้หวี่ด้วยสายตาแปลก ๆ “เมื่อครู่หลังจากเธอรักษามัน กำแพงเงาดูอ่อนแอลงมาก ความสามารถของเธอ สำหรับมนุษย์อาจเป็นการรักษา แต่สำหรับหายนะมันคือยาพิษ”
“เผื่อไว้ ลองอีกทีเถอะ”
เย่ปู้หวี่จะไปว่าอะไรได้ มีแต่ความเจ็บปวดปนความสุข
ตัวเธอเองก็แปลกใจ ทำไมพอใช้กับหายนะแล้ว การรักษากลายเป็นการวางยาได้ล่ะ
ความสามารถรักษาของคนอื่นก็เป็นแบบนี้ด้วยเหรอ หรือว่ามีแค่เธอคนเดียวที่พิเศษ แถมยังแบ่งแยกชนชั้นอีก
“ผิดแล้ว” เจ้าปลาวาฬน้อยโผล่มาเสียทันเวลา อธิบายให้ฟัง “ไม่มีการแบ่งแยกอะไรทั้งนั้น ฉันบอกแล้วไง แก่นแท้ของความสามารถในการรักษาทั่วไปคือการถ่ายเทพลังงาน
ใช้กับคนก็จะเปลี่ยนเป็นพลังที่มนุษย์ต้องการ ใช้กับหายนะก็จะเปลี่ยนเป็นพลังที่หายนะต้องการ ผลลัพธ์เลยเป็นการรักษาแบบไม่เลือกหน้า
แต่ความสามารถของเธอมันไม่เข้าท่า เป็นการรักษาบริสุทธิ์ ที่ทำไมถึงแสดงผลต่างกันกับมนุษย์และหายนะ ก็แค่เพราะ... เธอพยายามจะรักษาหายนะให้กลับไปเป็นสภาพเดิมจริง ๆ
พอพลังแห่งหายนะถูกกำจัดออกไปส่วนหนึ่ง พวกมันก็แสดงอาการเหมือนถูกทำร้ายออกมา ในสายตาคนอื่น ก็เลยกลายเป็นว่าเธอทำร้ายหายนะ”
เจ้าปลาวาฬน้อยอธิบายได้ละเอียดมาก เย่ปู้หวี่ฟังแล้วเข้าใจทันที
ความสามารถรักษาของคนอื่นคือการให้เงิน ให้เธอไปซื้อของที่อยากกินได้ แต่ความสามารถของเธอคือการป้อนข้าว เธอมีแต่ข้าวจ้าวลูกใหญ่ จะกินหรือไม่กินก็ต้องกิน แถมยังเก็บค่าใช้จ่ายแบบบังคับอีก