เดาผิดแล้ว ฮ่า ๆ
เย่ปู้หวี่ทำตัวไม่ถูกจนอยากหาหัวตัวเองเจอ
"อย่าคิดมาก ไปกันเถอะ" มู่ปิงเกอกล่าว
ระหว่างทางไปยังสนามแข่งขันเก็บคะแนน เหล่าวัยรุ่นที่เตรียมพร้อมต่างขยับกล้ามเนื้อ ดวงตาทุกคู่เต็มไปด้วยความตื่นเต้นอยากลงมือใหญ่ รอยยิ้มอันเจิดจ้าที่มุมปากยิ่งร้อนแรงกว่าแสงแดดเสียอีก
แม้แต่คนเดินผ่านที่รีบเร่งแค่ไหนก็ต้องหยุดฝีเท้า มองผ่านเหล่าวัยรุ่นที่เปี่ยมพลังสู่วัยหนุ่มสาวของตัวเองในอดีต และอวยพรจากใจจริง
หวังว่าเมล็ดพันธุ์แห่งอนาคตเหล่านี้ จะผลิดอกออกผลอันงดงามได้
พอมาถึงสนามแข่งขันเก็บคะแนน ต้องยกความดีความชอบให้มู่ปิงเกอ เย่ปู้หวี่ก็กลายเป็นจุดสนใจของทุกคนเช่นกัน
เธอหดไหล่เล็กน้อย พึมพำเบา ๆ ว่า "สายตามากมายขนาดนี้ทำให้ฉันเป็นโรคกลัวที่แออัดเลยนะ เพื่อนมู่ คุณดังจริง ๆ นะ"
มู่ปิงเกอคิ้วเรียวโค้งเล็กน้อย สีหน้าเต็มไปด้วยความจนใจที่เห็นได้ชัด
"เธอดูถูกตัวเองเกินไปแล้ว ครึ่งหนึ่งของสายตาพวกนี้มองเธออยู่ เรื่องที่เธอคนเดียวส่งข่าวสาร ทำให้ทุกคนตอบสนองทันและอพยพอย่างปลอดภัย เพิ่งผ่านไปไม่กี่วันเอง"
"เอ๊ะ? ฉันเหรอ?" เย่ปู้หวี่ชี้ตัวเอง แล้วหันมองรอบข้าง "ล้อเล่นใช่ไหม ฉันไม่อยากเป็นจุดสนใจหรอก"
มู่ปิงเกอเผยอยิ้มบาง ๆ หัวเราะเบา ๆ "วางใจเถอะ พวกเราไม่ใช่จุดสนใจหรอก คนที่จะเป็นจุดสนใจ เป็นคนอื่น"
คนอื่น?
ระหว่างที่เย่ปู้หวี่สงสัย ก็ได้ยินเสียงอึกทึกครึกโครมจากกลุ่มคนอย่างชัดเจน