เสียงตะโกนกึกก้อง หายนะร่วงหล่นจากฟากฟ้า พื้นดินสั่นสะเทือน ร่างมากมายพุ่งทะยานขึ้น ฟาดหมัดเข้าใส่หายนะที่ตกลงมา
ราวกับบรรพบุรุษที่เผชิญหน้ากับอุปสรรคมาหลายร้อยปี ไม่เคยหวาดหวั่นต่อหายนะอันไม่รู้จัก ค่อยๆ ก้าวเดินสำรวจไปข้างหน้า ไม่เคยหนีความจริงของภัยพิบัติ คงไว้ซึ่งความหวังเสมอ
เพราะจิตวิญญาณที่เจิดจ้าพอ และศรัทธาที่ส่องทางให้ก้าวต่อไป ผู้คนจึงผ่านพ้นวันอันโหดร้ายราวนรกภายใต้แรงกดดันของแถบความคืบหน้าวันสิ้นโลก
มองดูผู้คนที่พุ่งเข้าหาหายนะ เย่ปู้หวี่รู้สึกเหมือนเห็นดาวตกสีทองที่ทวนกระแสขึ้นไปบนแม่น้ำลืมเลือนอีกครั้ง แสงเล็กๆ รวมตัวกัน ส่องสว่างตลอดราตรีอันยาวนาน
ประกายแสงวาบขึ้นในดวงตาสีแดง เย่ปู้หวี่อ้าปาก เอ่ยออกมาด้วยความทึ่ง
“สุดยอด”
มู่ปิงเกอกระชากแขนเย่ปู้หวี่ ดึงเธอไปข้างหลัง พลิกตัวเตะหายนะที่ตกลงมาให้แตกเป็นเสี่ยงๆ อย่างคล่องแคล่ว
“อย่ามัวยืนงง รักษาความปลอดภัยของตัวเองไว้”
เย่ปู้หวี่ตั้งสติ หยิบฮวาจ่าวออกมา หยิบกระสุนพิเศษจากแหวน แล้วบรรจุและยิงอย่างต่อเนื่อง
สายฟ้าคำรามพุ่งออกไป ความแม่นยำหายนะที่ใกล้เข้ามา
“ช่วงนี้ฉันก็เตรียมตัวมาอย่างดีเหมือนกัน”
มู่ปิงเกอหันสายตากลับ ข้อมือสว่างวาบ แส้ยาวปรากฏในมือ พลังกระจกน้ำผนวกเข้ากับแส้ กลายเป็นคมมีดมากมายพุ่งโจมตีหายนะที่กรูกันลงมา