หนึ่งชั่วโมงต่อมา
คนดูรอบข้างเริ่มมากขึ้นเรื่อยๆ นักศึกษาแผนกหลอมอุปกรณ์ยืนอึ้งอยู่หลังกระจกใส มองเย่ปู้หวี่ทำการทดลองกับของพังๆ เหล่านั้น
หญิงสาวคนหนึ่งสูดลมหายใจเย็นๆ: "ชิวจื้อ เขาไปหาคนที่หน้าตาเหมือนหายนะมาได้ยังไงนะ?"
"พูดไร้สาระ" เพื่อนข้างๆ กลอกตา "เห็นชัดๆ ว่าเป็นเพื่อนนักศึกษา และไม่เคยเห็นมาก่อน เป็นรุ่นน้องหรือเปล่านะ?"
"รุ่นน้องคนนี้ติดเงินชิวจื้อหรือไง ถึงต้องมาช่วยเขาทำการทดลองที่เหนื่อยแล้วไม่ได้อะไรแบบนี้"
"มองยังไงก็ดูเหมือนเธอสนุกจะตายอยู่ดี แล้วดูชิวจื้อข้างๆ สิ คนแทบชาไปหมด สถานการณ์นี้ไม่อยู่ในแผนเขาแน่ๆ"
"เกือบชั่วโมงแล้วนะ นักศึกษาคนนี้ไม่ต้องกำจัดพลังหายนะที่สะสมบ้างหรือไง?"
นี่คือสิ่งที่ฉันอยากถามเหมือนกัน! ชิวจื้อกรีดร้องในใจ
"เอ่อ... พักก่อนเถอะรุ่นน้อง เราไม่ต้องรีบร้อนก็ได้" ชิวจื้อเกลี้ยกล่อม แม้เมื่อครึ่งชั่วโมงก่อนเขาก็เคยพูดไปแล้ว แต่ก็ไม่ได้ผลเลย
เย่ปู้หวี่หันกลับมาด้วยความสงสัย ชี้ไปที่ข้าวของกองบนพื้น: "ยังเหลืออีกตั้งเยอะ ไม่ใช่ว่าวันนี้ต้องลองให้ครบทุกอย่างเหรอ?"
ชิวจื้ออ้าปากค้าง: "เธอพูดอะไรเนี่ย? นี่มันปริมาณของครึ่งเดือนเลยนะ"
เย่ปู้หวี่ที่ไม่เข้าใจการหลอมอุปกรณ์หยุดชะงัก มองอาวุธในมือ แล้วมองชิวจื้อ ก่อนจะมองไปที่คนดูด้านนอก
"ครึ่งเดือน?"
ชิวจื้อรีบเดินเข้าไป มองเย่ปู้หวี่ตั้งแต่หัวจรดเท้า: "รุ่นน้อง อย่าฝืนตัวเองสิ ถ้าถูกพลังหายนะกัดกร่อนต้องรีบบอกนะ เวียนหัวคลื่นไส้หรือเปล่า? กระวนกระวายใจไม่สบายใจไหม? มีอาการอยากใช้พลังแบบควบคุมไม่ได้หรือเปล่า?"